چشمان زنان

*مي گويند

مرا آفريدند

از استخوان دنده چپ مردي     

به نام آدم

سراسر خاک را

چشمه ی خون کرده ای

جنایت و جهل را

ز حد برون کرده ای

وقتی مرا می زنی

وقتی مرا می کشی

چگونه من به گویم

برادر پاسدار

گل به تفنگت بزن

دلتنگی های

براَمده از قرون و اعصار

بردگیِ کار بدست سرمایه

تا که پرچمی شود

در مصاف کار با سرمایه

جمهوری ِ اسلام ِ سیمانی؛

                       که لای جرزهاش را جنازه های نوجوان

                                            جریان ِ جغدها و ماهیان کرده

                                             و تفاوتی که در دهان ِ اینها

                                                دنیا را برپا می کند هر لحظه

                                                 که می تواند لحظه ی گذشته و آینده ی خود را

                                                                                      متنفر بوده باشد! 

از لای جرزها

زن و مرد

جوان و پیر

در کنار و دوش به دوش هم

نمیدانم چرا مریم، مریم ما، مریم مردم، مریم آزادی خواه، مریم تساوی زنان

چنین شتابان مرگ را برربود

آنهم در این روزها که جنبش دمکراتیک، جنبش زنان بیش از هر زمان به وجود او نیاز داشت.

ملالش چه بود دردش چه نمیدانم.

شعر نیچه با لباس کردی: با صدای شاعر مریم هوله

هميشه عشق

عطر آفتاب تويي

                                         اول راهیم ما

                                                       چون کودکان دبستان      

                                                                               مشتاق

                                                                                 کودکان مشق و تکرار

بیا و این خاک را بنگر

بیا و مگوی

که این خاک مرده است

ديشب بود

مادرم مي گفت

اگر با اين شوهران قسطي من

- كنار بيائي

خانه دار مي شوی

آهای گدایان نفرین شده

که بهت خود را یدک می کشید

و با چشمانی تر کرنش می کنید

آي.... گرسنه گان، برهنه گان، زندانيان

هزار دستانم

با يك دست كيف دخترم هستم    غذاي سوخته‌ام

با يك دست جارو برقي‌ام

و  اگر برق نباشد

تاريك است كه پاهاي بسياري درمن  روشن مي‌شود !

جاروگرم !    هزار پايم !  خدا مي‌داند چه جانوري هستم !

بترس مرگ!
من شهریورم
مرا
مرگ تو زیبا می کند. 

چاه ويل،

با ديوار هاي سيماني

نصيب  ِ  من شد

دکتر شکوفه تقی فارغ التحصيل رشته حقوق قضايی، روان شناسی شناخت، ايران شناسی از دانشگاه های تهران، گلاسگو واوپسالا می باشد. او همچنين دارای فوق دکترا در رشتۀ مذهب شناسی از دانشگاه ييل است.

آزادی، ای عزیز ترین عشق

آزادی ای شریف ترین چیز

بر لاله زار میهنم، ایران

در اهتزاز باش

من فقط يك زن هستم

دل من، به اندازه ىِ دريا آبى است!

و با طغيان موج عشق می توفد،

و بر سنگِ ساحلِ صبر، آرام فرو می نشيند!-

صبحگاهان كه هنوز آفتاب خفته است،

   در آغوش سحر!...

شوهر من

که شوهر بام های جهان است

هر شب با آسمان آن سوی پنجره ام همخوابه می شود

و صبح

بوی پیاز داغ و اسکادا

وهم اتاقم را منتشر می کند.

شبانه عصیان کرده

و از عبادت سوداگران قی

آری فریاد سینه هایم کرکسها را کوچ میدهد

و گزمه های مست سودازده آخرین قربانیان

را شلاق  میزنند

پستانهای بدون شیر پستانهای خالی از شهوت زندگی

پستانهای مرده و سیاه

لبهای بدون بوسه لبهای خشک و بیروح

اندیشه های وحشتناک قرون وسطا ئی

پاهای برهنه با کفش بیگانه.

شهر ما پر از فاحشه است

آسیابی می چرخد

کودکی گرسنه سینه های دریده ی مادری را می مکد

شیطانی می خندد 

و خدا گرسنه ی شهوت مرگ میشود

به : قاب

 رُم ، شهر ِ بی گناه !

تو جهانت می شود بزرگ ، آنجولینا  نیست ؟

در الجزیره و لبنان می شود بزرگ ، نیست ؟ کودکانت ، نیست ؟

در مجله‌ی قطار کپنهاک

زنان نقاب‌پوش هرمزگان را نگاه می‌کنم:

نقاب‌هایی که به پادری‌ها می‌مانند؛

و چشم‌هایی که به روشنی له شده.

*

می خواهی گوَزنی شوی آزاد

یا زنی نقاب‌پوش در هرمزگان؟

*

زنان نقاب پوش هرمزگان/ شعری از رضا فرمند

" خاک خوب "

با من بیا

بیا و این خاک را بنگر

بیا و مگوی

که این خاک مرده است

با من به خاوران بیا

با چشم درون

بر آن بنگر

و با صدای بلند

بگو

خاکِ خوب خاوران

خاکِ خوب سرزمین من است

(برای جعفر کیانی که  سنگسار شد)

تمام روز در میان باد می رفتم

باد در تاکستانهای جانم افتاده بود

آرام و قرار نداشتم

مستقیم می رفتم و آفتاب داغ تیرماه بر مغزم می کوبید

مهستی شاهرخی

نامه

شما کدام بند هستید؟
چه کسانی در بند شما هستند؟
چند نفر در یک بند هستید؟
بند شما بزرگ است؟
کوچک است؟
در بند چه خواب‌هایی می‌بینید؟
در بند چه بازی‌هایی می‌کنید؟
چه آوازهایی می‌خوانید؟
می‌رقصید؟
به چه چیزهایی می‌خندید در بند؟

می‌خواهند بند شما را عوض کنند؟
به کدام بند خواهید رفت؟

دلم می‌خواهد
از بندهایمان حرف بزنیم
می‌خواهم
هزار و یک داستان کوتاه بنویسم

برای من
تو بنویس
نامه‌ات را پنهان کن
قرار ما
همین جا
همین شکاف دیوار

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نامه‌ی ناهید و محبوبه
نامه‌ی نوشین

کسی به فکر دریا نیست
کسی به فکر ماهیها نیست
کسی نمی خواهد
باور کند که قلب فائزه از دوری شادی ورم کرده است
که ذهن حسین و جواد پر از منشور است
و خانه آرام آرام دارد از جورابهای چرک پر می شود
و حس آشپزخانه
مثل بوی شنبلیله
چیزی مجردست که در انزوای فمینیسم بومی مان خشکیده است