پردیس ثابتی: زن جوان ایرانی تبار؛

پروفسور نسل شناسی در دانشگاه هاروارد

و ستاره موسیقی راک اند رول

همیشه از خود می پرسم: چقدر کشوری را که در آن زندگی می کنم، می شناسم؟ و من که حوزه ی اختصاصی کارم تئاتر است، چقدر توانسته ام خود را با تئاتر این کشور هماهنگ و همساز کنم؟ و چقدر در تحولات تئاتر این سرزمین حضور دارم؟

شهره آغداشلو در فیلم جدیدی به نام "سنگسار ثریا میم." همراه با عکس هایی از فیلم؛ نمایش فیلم "سنگسار ثریا میم." در فستیوال فیلم تورنتو؛ و ویدئوی صحنه هایی از فیلم "سنگسار ثریا میم."، این فیلم بر اساس کتاب "سنگسار ثریا میم." اثر فریدون صاحب جم و به کارگردانی سیروس نورسته و با بازی شهره آغداشلو و جیم کویزل و پرویز صیاد ساخته شده است.

شهلا جان هی ننویس پاشو بیا! پاشو بریم! دیگر وقت ندارم، توی تابستان بیشتر سفرهایم کاری است، ماه ژوییه می روم به آوینیون برای فستیوال تئاتر، البته آوینیون هم فال است و هم تماشا و هم نمایش. مثل سفرم به بروکسل نیست که اولاً سرکار بنده را قال گذاشتید و نیامدید و از طرف دیگر آنها از هر چیزی ادایش را در می آوردند و برای ما تئاتری ها بازسازی صحنه ای اش را انجام می دادند! فکرش را بکن کارشناس تئاتر و امور هنری باشی و بروی به بروکسل تا به خاطر اعتراض به ستمی که بر زنان ایران می رود و در شرایطی که حتی حکمهای سنگسار و تازیانه را مثل آب خوردن در مورد زنان پیاده می کنند، در همبستگی با زنان ستمدیده راه پیمایی کنی و بعد گیر قومی بیفتی که از هر چیزی قلابی ترین و بنجل ترین شکل اش را به جای جنس فرد اعلا به خوردت بدهد. همنوایی این میزانسن از پیش برنامه ریزی شده، واقعاً سرخورده ام کرد. سفرم دو روزه بود ولی هنوز چهار ماه است که گذشته و گیجم و حال تهوع دارم.

اسموکینگ یا کت و شلوار زنانه طرح معروف سن لوران

کیوان خسروانی: «‌نخستین کسی که زن را به آزادگی خودش رساند "کوکو شانل" بود که موی مدل‌ها را کوتاه کرد، دامن‌ها را کوتاه‌تر از قبل طراحی کرد. ولی ایو سن لوران به زن یک قدرتی علاوه بر آزادی که شانل داده بود، ارایه کرد که "اسموکینگ" معروف سیاه‌اش است. این کت وشلوارها به خاطر برش خاص شلوارهایی که برای زن‌ها اجرا ‌کرد، فوق‌العاده با برش شلوار مردان فرق داشت.» 

این جام از یک قطعه طلای یکپارچه ساخته شده و در دو طرف آن، چهره های یک زن دیده می شود که بر پیشانی آنها تصاویری از مار نقش بسته است.

این اثر باستانی توسط موسسه حراج دوک در شهر دورچستر، واقع در استان دورست بریتانیا، حراج خواهد شد و انتظار می رود به بهایی حدود پانصد هزار پوند (نزدیک به یک میلیون دلار) به فروش برود.

کدام ذهن معیوبی ممکن است از دیدن صورت مانکن های پلاستیکی توی ویترین لباس فروشی تحریک شود، که روی آنها را پوشانده اید؟

ساعت شش بعد از ظهر روز چهارشنبه ۲۱ ماه مه نشان سیمون دوبووآر توسط خانم رامآ یاد وزیر مشاور در امور حقوق بشر، در تالار کاخ وزارت خارجه به خانم تسلیما نسرین اهدا شد .

در این مراسم که تعدادی از روزنامه نگاران هم حاضر بودند خانم رآما یاد طی سخنانی کوتاه گفت، امروز فرانسه از شما استقبال میکند، فرانسۀ ولتر، هوگو و زولا، فرانسه دوگل، سیمون دوبووآر و سزار، فرانسۀ نویسندگان که مبارزه و شرافت انسانی را پرچم آزادی دانستند.

تاريخ ناگفته‌ی حرمسراهای ايرانی

  1     2      3    4    5      6    7    8    9    10    11

این فیلم قرار است در برنامه های اتحادیه پخش فیلم مستقل (اسید) که برنامه ویژه ای برای نمایش فیلم های مستقل دارد به نمایش در آید.

چه موقع زنان مستقل و آزاد سرزمینم "روز زن" را از چنگ رفقا بیرون خواهند کشید؟ چه زمانی زنان آزاده سرزمینم شعار خود و پرچم خود و  خواسته ی خود را بدون کمک آقا داداشهای حزبی و شوهران سازمانی و برادران تشکیلاتی مطرح خواهند کرد؟ چه زمانی روز مصادره شده ی هشت مارس را از رفقا پس خواهیم گرفت؟

نمایش "برگشت به فرستنده، نامه هایی از سرزمین خیمه ها" در واقع ادامه اجرای نمایشی با نام "نامه هایی از سرزمین خیمه ها" است که هلنا والدمن با کمک هنرمندان زن ایرانی*** 43 بار و در 17 شهر بزرگ دنیا به صحنه برده است. هلنا در دوره ژست های فریبکارانه رژیم جمهوری اسلامی که معروف به حکومت "اصلاح طلبان" شده بود، بنا به پیشنهاد انستیتو گونه آلمان در همکاری با "مرکز هنرهای دراماتیک تهران" نمایش "نامه هایی از سرزمین خیمه ها" را سال 2004 تنظیم و کارگردانی می کند. با روی کار آمدن حکومت احمدی نژاد و تشدید بگیر و ببندها  و ممنوعیتها، رقص زنان حتی درون آن خیمه ها ممنوع اعلام میشود و هلنا به کشور متبوعش یعنی آلمان رجعت داده میشود.

کل مطلب را سایت زنان هشت مارس بخوانید

چهره زنان زینت بخش پانتئون

بمناسبت 8 مارس، روز جهانی زن، چهره نه زن از زنان تاریخ فرانسه در قرون گذشته، زینت بخش دیوار بزرگ پانتئون واقع در پاریس گشته اند.

پانتئون بنای تاریخی قرن هیجده است که ابتدا قرار بود کلیسا گردد، ولی پس از انقلاب فرانسه جهت حفظ بخشی از گنجینه تاریخ فرانسه اختصاص یافت . این بنا که بر سر در آن، جمله «میهن، قدرشناس انسان های بزرگ» نقش بسته است، موزه ای است که پیکر بزرگان علم و ادب و اندیشه در درون آن آرمیده اند. از جمله این بزرگان میتوان از ژان ژاک روسو، ولتر، امیل زولا، پی یر کوری، ویکتور هوگو، الکساندر دوما،  برتوله، مارسلن برتلو، لازار کارنو، ژان ژورس، رنه کاسن، و از جمله دو بانوئی که در آنجا می آرمند، سوفی برتلو و ماری کوری ... نام برد. پیکار زنان برای ورود زنان بیشتری به پانتئون ادامه دارد. مبارزه برای برابری زن و مرد را باید در همه جبهه ها به پیش برد.

 در جشن هشتم مارس که از سوی کارزار زنان در بروکسل برگزار شد، نمایشی با نام "شاخه گل ..." به کارگردانی سیروس کفایی در برنامه هشتم مارس گنجانده شده بود که هیچکس خبری از چگونگی محتوای آن نداشت و به عنوان یک کارشناس تئاتر اضافه می کنم که تاکنون نام ایشان را در عالم تئاتر نشنیده بودم. هر چه علت حضور این گروه و این نمایش را جویا می شوم کمتر پاسخ می گیرم. 

آفیش نمایش را در سایت گویا و سایت "شبکه سراسری زنان" دیده ام و تعجب کرده ام. کارگردان نمایش مردی ناشناس است و نام نمایش "شاخه گل... رنگ زنانه بیگناه است" آیا آقای کارگردان می داند که شاخه گل برای فمینیست ها چه معنایی دارد؟

به گزارش خبرگزار آتی‌بان:همزمان با برگزاری مراسم اهدای چهارمین دوره كتاب "صدیقه دولت آبادی"، برگزار کنندگان این مراسم نخستین دوره داوری ادبیات را به نکوداشت زنان داستان نویس ایران اختصاص دادند؛ جریانی که از "سیمین دانشور" آغاز شده و تا به امروز متون ارزشمندی را به کارنامه ادبی زنان ایران افزوده است.

متن کامل خبر: زنان برگزیده‌ی سه نسل داستان نویسی ایران معرفی شدند گزارشی از مریم آموسا

اسکار نشد، ولی دو سزار برای پرسپولیس مرجان ساتراپی

نیواورلئان شهری زنانه است. با حساسیت های زنانه، با تاریخچه ای از هنر، اروتیسم و لطافت . . . بی مناسبت نیست که وقایع نمایشنامه بسیار سیاسی "تنسی ویلیامز"، "تراموایی به نام هوس" در همین شهر رخ می دهد. و بی مناسبت نیست که "استانلی" (1) روح زنانه "بلانش" را آنگونه شریرانه ویران می کند. همه فریاد "استانلی" را به خاطر می آورند: استلا . . . استلا . . .

مهستی شاهرخی منتقد و داستانسرای ایرانی مقیم پاریس بخش هایی از داستان "ساعت شنی" خود را به زبان فارسی و به شکلی نمایشی خواند که ترجمه آن به زبان انگلیسی توسط جنیفر لانگر اجرا شد.

شش دقیقه از فیلم پرسپولیس را اینجا ببینید/

ویژه پرسپولیس مرجان ساتراپی

"در مبارزات G8 اتفاق بزرگی نخواهد افتاد، اما یک پیام مهم دارد: ما نظم جهان کنونی را بر هم خواهیم زد و جهان دیگری را خلق خواهیم کرد."

گزارش تصویری تظاهرات

روز اول 

■ شنبه، دو ژوئن

به سوی روستوک

ساعت چهار و نیم صبح با تمامی وسایل از خانه خارج شدیم تا خود را به اتوبوس هائی که به شهر روستوک می روند برسانیم. اتوبوس هایی که از بسیاری از شهرهای آلمان برای بردن مردم به روستوک سازماندهی شده بودند. دوستان و رفقای دیگرمان از هامبورگ، فرانکفورت، هلند و بلژیک به مقصد رسیده بودند. مرتب در حال تماس با یکدیگر بودیم. مصمم بودیم امسال به عنوان نیروهای مترقی ایرانی در بلوکی متحد در تظاهرات صد هزار نفری شرکت کنیم. بی خوابی و خستگی همگی مان باعث شد که وقتی به اتوبوس ها رسیدیم متوجه شویم که پلاکاردها را جا گذاشته ایم. این بنرها و پلاکاردها هویت جمع ما بود، بدون آنها مانند توده ای بی شکل در میان دهها هزار نفر تظاهرکنندۀ متشکل گم می شدیم.

مه سا وحدت سی و سه ساله است و آوازهای دوره قاجار را می خواند. او چون امکان آوازخوانی در جمع و برای هم میهنانش را در ایران ندارد، کنسرتی در سیته دولا موزیک یا شهرک موسیقی پاریس داشت. مه سا وحدت ناچار است صفحه ای که حاصل همکاری او و همسرش اتابک الیاسی است را در خارج از ایران ضبط و پخش کند.  

صدای ممنوع یک زن در ایران

مهسا وحدت: یک صدای ممنوع

ای کاش آقای ادیب زاده صدای ایشان را به عسل تشبیه نکرده بود. چون عسل و کوزه ی عسل کلیشه ای ترین و سنتی ترین تشبیهات جنسی است که به کار برده می شود.  این گونه تشبیهات همراه با تحقیر جنسی است که بایست آقایان یاد بگیرند از به کار بردنش خودداری کنند.

سایت مهسا وحدت

از این به بعد راوی زن است و شما صدای گردآفرید را خواهید شنید که داستان خود را نقل می کند. فاطمه حبیب زاده برایتان شاهنامه را نقل می کند

اولین زن نقال ایران/  و در اینجا: گردآفرید، اولین زن نقال ایران

فیلم کوتاهی از نحوه اجرای گردآفرید را ببینید

زنان در شاهنامه/ مقام "زن" در شاهنامه فردوسی/ زن در شاهنامه

زن و اژدها هر دو در خاك به / جهان پاك از اين هر دو ناپاك به

(شاهنامه)

شاهنامه بر علیه زنان/ روشنگری

"مقاومت واقعی عواقب واقعی دارد، و از حقوق ماهانه هم خبری نیست!"

ارونداتی روی

رزا روشن در وبگردی هایی که داشته، اسنادی از میزان کمکهای مالی موسسات خارجی از جمله هیفوس به موسسه راهی و کنشگران و روز آنلاین... جمع کرده است که این اسناد به مرور منتشر خواهد شد. رزا روشن به دلیل تورم اسناد موجود یا اسناد نجات یافته آرشیوی برای مراجعه عموم تشکیل داده است. آنچه جای تعجب دارد بی اطلاعی مردم و به دنبال آن پاک شدن این اسناد شفاف از روی سایت هیفوس است!!! چون در این مورد هم هیفوس و هم وزارت اطلاعات و هم افرادی که خود را "فعالان جنبش زنان" معرفی می کنند به خوبی از این موضوع با خبر بوده اند، پس در شرایط فعلی این اطلاعات از چه کسانی مخفی نگه داشته می شوند؟ - از مردم؟ آیا فکر نمی کنید که لازم است تعریفی از این نوع "فعالیت در جامعه مدنی" به مردم داده شود؟ و همچنین باز تعریفی از "سازمان غیر دولتی"؟ و "انجمن های غیر دولتی زنان"؟ و باز تعریفی از "فعالان امور زنان در ان. جی. او. ها"؟ چطور شد که به شکلی معجزه وار، ناگهان ان. جی. او هایی در چند سال اخیر از زمین سبز شد؟ و این فعالان امور زنان، افرادی که مانند کارمند برای این موسسات کار می کنند و خود را در امور زنان صاحب رای و تصمیم گیرنده می دانند، اینها کی هستند؟ و اصلاً تعریفی از این ان. جی. او. ها باید داده شود تا ابهامات به وجود آمده در اذهان عمومی از بین برود؟ آیا فکر نمی کنید لازم است مردم بدانند که چقدر بودجه بر سر این کار گذاشته شده است؟ این بودجه از کجا پرداخت شده است؟ چه کسانی این بودجه را دریافت کرده اند؟ این همه پول تاکنون چه دستآوردهایی داشته است؟ و چقدر از این بودجه های کلان برای جنبش زنان و برای زنان آسیب دیده و یا برای زنان در آستانه ی سنگسار و اعدام خرج شده است؟

بخش اول وبگردی رزا: رادیکالیسم یا کلروفرمیسم

بخش دوم: اطلاعاتی که حذف شدند

بخش سوم: لیست برخی از کمکهای مالی هیفوس

بخش چهارم: افکار عمومی و پول گرفتن از خارجیان

ادامه دارد

سه سال زندان برای نوشین و پروین

بنابر تحلیل حسین درخشان از پروژه های حقوق بشری و هیفوس، پروژه هیفوس یک پروژه ارگانیک حقوق بشری بوده و پولش هم کاملاً حلال و نوش جان آنهایی در راه حقوق بشر و همچنین جمهوری اسلامی گام برداشته اند و که این پول را گرفته اند و خرج کرده اند. اما آنهایی که این پول را رد کرده و یا پس داده اند و برای مبارزه کوچه و خیابان را برگزیده اند عاقبت شان زندان است!!!

سرکوب زنان و غنی سازی اورانیوم/ آذر درخشان

زندان برای وب نگاران فمینیست را محکوم می کنیم

نمونه ای از همبستگی های نازنانه: مشت نمونه خروار: مهشید راستی

حجاب زن، سند نجابت اوست/ بصیر نصیبی

طرح مبارزه با بد حجابی/ رویا صدر

امل فساد: هر جا اگر خرابیه، تقصیر بدحجابیه/ مهدی استاد محمد

زنان درباره آنچه ميخواهند سكوت ميكنند و درباره آنچه نميخواهند. درباره آنچه رنجشان ميدهد، آنچه برايشان تهوع آور است، دردناك است و غير قابل تحمل. سخن بر سر روابط جنسى است. پچ پچى كه در بى پروا ترين شكل خود از محدوده نزديكترين دوستان فراتر نميرود.

براستى چه راه گريزى براى زنى متصور است كه شوهرش عليرغم ميل او به هم خوابگى وادارش ميكند و قوانين جامعه و خانواده نيز از اين عمل حمايت ميكنند؟ آمار غير رسمى در ايران حكايت از آن دارند كه بر تعداد دختران و زنان جوانى كه زير فشارهاى روحى ناشى از ستم جنسى در يك جامعه مرد سالار به جنون ميرسند، دست به خودآزارى و يا حتى خودكشى ميزنند رو به ازدياد است. نزهت عربشاهى نمايشنامه نويس و مربى كاراته ميگويد: بسيارى از زنان به مرز ديوانگى ميرسند اما كسى دراين باره حرف نميزند.

و حال او ميخواهد با علنى كردن معضلى كه حرف زدن در باره اش دربرابر افكار عمومى يك گناه نابخشودنى ست، پيشقدم شكستن اين تابو شود. «شايد فردا» نام قطعه اى است كه عربشاهى براى اجرا در تاتر طراحى كرده، داستان ياس و نااميدى انبوهى از دختران و زنان جامعه ماست كه او از چهارديوارى خانه به ملاء عام ميكشاند و به نمايش ميگذارد.

«شايد فردا» سرگذشت هفت زن است كه در آسايشگاه روانى بهم ميرسند. همه آنها را خانواده هايشان به اين مكان آورده اند. در روان درمانى گروهى ، هر كدام از اين زنان در جمع خود زبان به سخن ميگشايند، و آنچه را كه به جنونشان كشانده بى پروا بر دايره ميريزند، از خشونت جنسى كه بر آنها رفته ميگويند، از اجبار به تن دادن به آنچه روح و جسمشان را رنج داده، از سلب ابتدايى ترين حق يك انسان و از وابستگى محض به مردان، به پدران، بردران و به شوهرانشان.

در آسايشگاه روانى ديگر مهر و موم قالب هاى تنگ سنت و آنچه يك زن در زندگى مجاز نيست بر زبان بياورد حكم نميرانند. جنون قفل سكوت را ميشكند و بسترى ميشود براى بيرون ريختن ناگفتنى ها. آنها ميشنوند، ميبينند و لمس ميكنند كه در جدال با خود و با آنچه آنها را تا مرز نابودى رسانده و راهى آسايشگاه روانى شان كرده تنها نيستند. كه سرگذشت آنها، سرگذشت همسايه ديوار به ديوار، همكار اداره، سرنوشت همشاگردى سابقشان هم هست و براى رهايى از اسارت بايد مبارزه كنند نه سكوت. مبارزه كنند و با هم مبارزه كنند تا «شايد فردا» زندگى بهترى در انتظارشان باشد.

نزهت عربشاهى در تاتر اول خود «كاراته» كه ترجمه فارسى آن به معناى «دستهاى خالى» است، براى به نمايش گذاشتن ستيز با خشونتى كه در قبال زنانگى و اندام زنانه اعمال ميشود، زبان حركات بدن را بكار برده. ديالوگ در تاتر «كاراته» جاى كمى در دارد. او از اشكالى سود جسته كه از رقص نگارى مايه گرفته اند و آواى اين قطعه در جدال با سكوت زنان به نوا درميايد.

در نمايش «شايد فردا» نيز مثل «كاراته»، بازيگران زنان غير حرفه اى و دخترانى هستند كه شاگردان كلاس كاراته او ميباشند. او در اينباره ميگويد: آخر چرا بايد از هنرپيشه هاى حرفه اى استفاده كنم. بازيگران تاتر من همان كسانى هستند كه اين درد را دائما در زندگى روزمره شان تجربه ميكنند. آنها احتياجى به ايفاى نقش ندارند.

عربشاهى اصرارى ندارد كه او را فمينيست بخوانند. “ من حقوق ويژه اى براى زنان طلب نميكنم بلكه تنها حقوق انسانى آنها را، حقوق برابر زنان را.” او به كارهايش بعد سياسى نميدهد. چراكه از نظر نزهت عربشاهى ”خيلى از ايرانى ها فكر ميكنند كه تنها يك رژيم جديد براى آنها دمكراسى و برابرى مياورد. آنها نمي بينند كه ريشه اين معضلات عميقا در ساختارهاى غير دمكراتيك فرهنگ ما خوابيده است. تنها زمانى كه مردان ما همسران خود را ديگر كتك نزنند، بلكه به آنها به عنوان يك انسان مستقل احترام بگذارند، اين سرزمين ميتواند دمكراتيك شود. و اين را بايد جامعه ما درك كند.”

نمايش «شايد فردا» قرار است چهار ماه ديگر بر صحنه تاتر بيايد. اينبار هم نزهت عربشاهى و گروه تاترش اميدوارند كه نمايششان مثل تاتر قبلى فقط در ايران مورد استقبال قرار نگيرد. از قرار معلوم از هم اكنون تاتر استراليا علاقه مندى خود را براى اين قطعه نشان داده است.
دويچه وله