این وبلاگ جهت انتشار مطالب مخصوص زنان ایجاد شده است
در اين خبر اسامی و مشخصات دقيق ۷۲ شهيد جنبش سبز که تاکنون احراز هويت شده اند آمده است و تلاش ها برای شناسايی و تکميل اين ليست ادامه داشته و شهداء به اسامی ذکر شده در اين ليست ختم نمی گردد.
| بیستمین کنفرانس بنیاد پژوهش ها با تظاهرات در خیابان پایان یافت | |||||||||||||
| |||||||||||||
یک روز صبح من و خواهرم و پسرم توی خانه نشسته بودیم که شوهرم همراه 8 تا مامور لباس شخصی ریختند توی خونه و بدون اینکه به ما فرصت بدهند که لباس مناسب بپوشیم تا جایی که می تونستند ما را کتک زدند. شوهر نامرد و بی غیرتم هم همراه آنها ما را می زد. با پوتین هاشون می کوبیدند به شکم و سر مان. حتی می گفتند که حکم تیر ما را دارند. بعد از اینکه کلی کتکمان زدند، من و خواهرم را به مفاسد کرج بردند. حتی بازرسهای خانم آنجا دیدند که سر و صورتمان کبود است. بعد از یک شب که آنجا ماندیم ما را آوردند زندان. من و خواهرم که با هم دستگیر شده بودیم ؛ با استناد به آن حلقه فیلم كه شوهرم به دادگاه داده بود؛ به 99 ضربه شلاق و 5 سال حبس تعزیری که تیر ماه 1386 شلاقمان در ملاء عام اجرا شد، محکوم کردند. اما دوباره بر اساس همان فیلم پاییز 1386 دادگاهی تشکیل شد و ما را به اتهام زنای محصنه به سنگسار محکوم کردند. در این دادگاه قاضی از شوهرم پرسید که چرا به زنت شک داشتی. شوهرم جواب داد: آرایش می کرد و زیاد حمام می رفت.
امسال جایزه سیمون دوبوار نه به یک زن بلکه به "کمپین یک ملیون امضا" تعلق گرفت. سال گذشته این جایزه نصیب تسلیما نسرین نویسنده بنگلادشی در تبعید شد. این جایزه هر سال در روز نهم ژانویه که مصادف با روز تولد سیمون دوبوار است به یکی از زنان مبارز جهان اهدا می شود. رئیس هیئت داوران جایزه سیمون دوبوار، جولیا کریستوا یکی از مهم ترین نظریه پردازان ادبیات و به خصوص ادبیات زنان است.
|
تقاضای طلاق اروا در سن 9 سالگی حرکتی تاریخ بوده است
سه دختربچه یمنی اخیرا از دادگاهی در یمن خواسته اند طلاق آنها را صادر کند چون به زور وادار به ازدواج شده اند. پافشاری آنها باعث شده دولت یمن مجبور شود قانون ازدواج این کشور را بازنگری کند. اروا کم سن ترین این دخترهاست. نامش، نامی تاریخی است: ملکه اروا نهصد سال پیش بر یمن فرمانروایی می کرده است. اما اروای 9 ساله که بویی از ثروت و قدرت نبرده، با تقاضای طلاقی که کرده به نوبه خودش در تحولات تاریخ این کشور دست داشته است.
فرزانه راجی در سخنرانی خود تحت عنوان "جنبش زنان در ایران و نقش چپ"، را با تحلیلی کوتاه بر اهمیت نقد سازنده و برخورد دموکراتیک آغاز کرد. سپس به روند شکل گیری جنبش زنان پس از انقلاب اسلامی و نقش حاکمیت اسلامی در انحراف کشیدن این جنبش را مورد بررسی قرار داد. فرزانه راجی به نقش حاکمیت در ارائه بدیل "فمنیسم اسلامی" و ایجاد ان. جی. او. و برخی از ان. جی. او. ها، برای به بیراهه بردن جنبش زنان تاکید کرد. فرزانه راجی در ادامه حرفهایش به نقد گرایش های اصلاح طلب در جنبش زنان پرداخت و این گرایش ها را از منظر چپ و از منظر مدرنیته مورد نقد قرار داد و در پایان سخنرانی به نقش چپ در جنبش زنان پرداخت. به نظر فرزانه راجی جپ ها باید حضور جدی تری در جنبش زنان داشته باشند و برای حضور جدی تر نیاز به ایجاد یک صف مستقل در جنبش زنان دارند.
«عمل ترمیم بکارت را کسی انجام می دهد که معتقد بوده روابط آزاد مناسب است و بکارت هم اهمیتی ندارد. ولی وقتی به مرحله ازدواج رسیده اتفاقا یادش افتاده که نه خیلی هم مهم است و همچین خبرهایی نیست.»
یک جامعه شناس با بیان این موضوع می گوید: «پس چون می خواهد شوهر مناسبی پیدا کند حاضر است به ارزش هایی تن دهد که بر بکارت به عنوان یک الزام انگشت می گذارد. یادش می رود که خودش کسی بوده که به آزادی انتخاب، عقیده داشته است.»
«در شب زفاف و پس از آن که عروس و داماد به حجله می رفتند، فردی به عنوان ینگه در پشت در منتظر می ماند تا دستمالی را که نشان از سلامت دختر است تحویل بگیرد و با نشان دادن آن به مادر شوهر و مادر زن انعامی نیز نصیب خود کند. اگر دستمال سفید بود که غوغایی به پا می شد و بی آبرویی دختر و خانواده وی را به همراه داشت و احتمال داشت به دست پدر یا برادر "باغیرت"، خونش "مثل سگ" ریخته شود. البته این اتفاق کم می افتاد. گاه عروس سر داماد را کلاه می گذاشت و دستمالی را که به خون کبوتر آغشته بود، به کار می برد.
«رسم دستمال بینی، مربوط به ایرانی است که هنوز علم پزشکی در آن پیشرفت نکرده بود و جراحی دخترانی که پیش از ازدواج خود را "لو" داده بودند، رایج نشده بود.» محمود کتیرایی - از خشت تا خشت
سابقه جراحی هایمن یا پرده بکارت در ایران از نظر تاریخی دارای مبنای دقیقی نیست؛ چرا که همواره پنهانی انجام می شده و کمتر سخنی از آن می رفته است. به همین دلیل، سابقه و میزان رواج آن، ثبت نشده است.
در همان حال که دولت ایران در عرصه عمومی می کوشد با اقداماتی چون «مبارزه با بدحجابی» دختران این کشور را مقید کند تا پایبندی خود به یکسری از شئون سنتی – مذهبی را نمایش دهند، در عرصه خصوصی بسیاری از این دختران خود از ساز و کارهایی بهره می گیرند تا پایبند به نظر برسند.
ترمیم بکارت یکی از این ساز و کارها است در جامعه ای که رابطه جنسی خارج از ازدواج را عیب و جرم تلقی می کند؛ بخصوص برای دختران.
دیدی چطور لذت دیدار ژوکوند را در وجودم بخار کردند؟ دیدی چطور با بی هنری و بی خلاقیتی شان حالم را از زندگی به هم زدند؟ دارم برمی گردم به کنار به اصطلاح آشنایانم که خانمی بازویم را می گیرد و خودش را معرفی می کند. از سوئد آمده است و او را در حین راه پیمایی هم دیده بودم و یادم هست یک جایی آن وسطها پارچه سفیدی را به دست گرفته بود و با خوشرویی می گفت: "این رو برای دل خودمون به دست گرفته ام!" او می گوید مقالات مرا دنبال می کند و از انتقاداتم به زنان دیگر خوشش می آید چون تا نقد نباشد چیزی عوض نخواهد شد. به او می گویم" همین رو برو به این افرادی بگو که هنوز دهن باز نکردی، می خواهند خرخره ات را بجوند چون... چون مثل آنها فکر نمی کنی." با همان خوشرویی توی صف، به سادگی برمی گردد و به من می گوید: "اینا رو ولشون کن! شما کار خودت رو بکن! ما تو رو می خوونیم!" بحث مان به جنبش زنان می رسد و فعالیت های زنان در ایران و همین گفتگو کمی به من نیرو می دهد تا در آن فضای خفقان آقاداداشهای حزبی و هم پیمان با کارزار نفسی تازه کنم.
راستی چرا زنان سرزمینم نتوانند در ادارات و در زندگی از حقوق و امکانات برابری با مردان برخوردار باشند؟ چرا همیشه باید زن و مرد را مانند دو تیم فوتبال در برابر هم قرار داد؟ چرا زنان و مردان، بایست مانند مانند آبی پوشها و قرمز پوشها در صدد رقابت و ربودن توپ از هم باشند؟ چرا تیم مردان بایست مدام گل بزند توی سبد تیم زنان؟ چرا مردان مدام از زنان امتیاز می گیرند؟ وقتی زن باشی و انسان باشی خواستار رفع مجازاتهای مرگبار علیه انسان می شوی و چشمت را بر روی قطع دست مردان و بیرون کشیدن چشم بزه کاران نمی بندی. وقتی پیش از هر چیز انسان باشی و ساکن کشوری که "مزد گورکن از آزادی آدمی فزون تر باشد"، هرگز نخواهی نوشت "لغو.... علیه زنان"
توی ذهنم مروری دارم بر اولین "بیانیه" کارزار با "قطعنامه" لاهه و این دو را با هم مقایسه می کنم تا بشکافم متنش را! اصل متن را روی سایت کارزار می توانی پیدا کنی و بخوانی!
مگر اولش اینها را نمی خواستیم: رفع قانون حجاب اجباري، رفع محکومیت زنان به جرائم ناموسی، منع اعدام و سنگسار، رفع زنانه مردانه شدن اماکن و جداسازی های اجباری، رفع پیگرد قانونی برای هم جنس گرايان، لغو قانون چند همسری، لغو قانون ازدواج موقت یا صيغه، قوانين ازدواج و طلاق، حق سرپرستی و حضانت فرزندان برای زنان، حق انتخاب شغل، حق شاغل بودن يا نبودن، حق مسافرت، حق انتخاب آزادانه همسر، حق بچه دار شدن يا نشدن، ... ؟ پس چی شد؟ چرا حالا کمتر از این خواسته ها حرف زده می شود؟ این قافله با رهبری کارزار در این مسیر طولانی به کجا خواهد انجامید؟
شنبه 8 مارس 2008، 18 اسفند ۱۳۸۶ تجمعی در پاریس توسط تعدادی از زنان ایرانی مقیم پاریس برگزار شد. این تجمع به دعوت انجمن های زنان و احزاب و سازمان های سیاسی فرانسوی انجام گرفت.
بر روی پرچم های رنگی خواسته های زنان : آزادی، دمکراسی، لاییسیته، رفع آپارتاید جنسی و... به چشم می خورد. پرچم هایی به سرکوب زنان آذری، بهايی و کرد همچنین اعتراض به ممنوع الخروج شدن خانم پروین اردلان اختصاص داشت.
بمناسبت ۸ مارس روز جهانی زن و در راستای انعکاس نقض گسترده، مستمر و برنامه ريزی شده حقوق بشر در ايران، "فعالين ايرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امريکای شمالی"، گزارش سالانه خود را از وضعيت زنان در ايران به شرح زير به اطلاع مي رساند.
منابع اين گزارش مبتنی بر اخباری است که توسط مطبوعات رسمی و نهادهای فعال و موجود در ايران منتشر گرديده است.
ضمناً قابل ذکر است که به علت عدم امکان فعاليت آزاد نهادهای مدنی و وجود سانسور خبری، اين گزارش تنها بخش کوچکی از موارد نقض حقوق زنان در ايران را شامل می گردد.
متن کامل گزارش گزارش « فعالین ایرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و آمریکای شمالی»
امسال صدمین سالگرد واقعه هشت مارس است و در روز جهانی زن همگی در بروکسل هستیم. در ضمن امسال سومین سالی است که کارزار زنان علیه قوانین زن ستیز جمهوری اسلامی تظاهرات گسترده ای را در مرکز یکی از کشورهای اروپایی سازماندهی کرده است. علت بودنم در این روز در کنار کارزار و در بروکسل، میل به دانستن و همگام شدن با حرکت زمانه است و انگیزه ای شخصی دارد. گزارشی را در سه بخش تنظیم کرده ام که بخش اول آن گزارش ساده ی یک شاهد عینی از واقعه ایست که به چشم دیده است، در بخش دوم به بررسی تحلیلی و برداشت شخصی و دریافتم از این حرکت خواهم پرداخت و در بخش سوم به انتقادات و حوادث کوچک و پیشامدهای با نمک و بی نمک پشت صحنه به شکلی طنزگونه خواهم پرداخت.
