این نوشته تاریخچه ایست در منش و روش روحانیت به دوران قاجار. از نیمۀ یکم سدۀ نوزده تا سرآغاز سدۀ بیستم که بخشی از مشروطیت و قانون اساسی را نیز در بر می گیرد.

روز دانش آموز مبارک!

پیش به سوی رادیکال نمودن اعتراضات مردمی!

مرگ بر دیکتاتوری، زنده باد قدرت میلیونی مردم!

مرگ بر حکومت سرمایه!

متن کامل بیانیه رزا به مناسبت سیزده آبان

يك مقام وزارت اطلاعات حكومت اسلامي كه اخيراً به اروپا پناهنده شده است در يك افشاگري بي سابقه اعلام كرد كه در معاونت هاي ده گانه وزارت اطلاعات واحدهايي وجود دارد كه مأموريتشان ايجاد هسته هاي تحت كنترل در درون اپوزيسيون خارج از كشور است. به گفته اين مأمور كه خواست ناشناس بماند، وزارت اطلاعات مطالبي را كه براي ايجاد توازن ميان جناحهاي نظام لازم دارد به له يا عليه يكي از شخصيتهاي بلندپايه نظام، يا جناحهاي آن، از طريق اين هسته ها در خارج از  كشور مطرح مي نمايد.

من گاه از خودم می پرسم چگونه می شود مردمی که درسی خوانده اند و انتظار می رود هرّ را از برّ تشخیص دهند، دنبال آدمی کم مایه به راه می افتند و نه فقط بر خطاهایش چشم می پوشند، به او میدان جولان هم می دهند؟ مثال خمینی را نمی زنم چون هم زیاده روشن است و هم تکرار مصائبش زیاده دردناک. مثال کوچک تری را نقل می کنم://

بر گرفته از تارنمای اﯾران ليبرال

در هفته گذشته، و همزمان با باز شدن دانشگاه ها در ترکيه، بار ديگر مساله ی ورود دختران و زنانی که نمی توانند با «حجاب اسلامی» وارد مراکز آموزش عمومی ترکيه شوند مطرح شده است. آن گونه که خبرگزاری های ايران با آب و تاب گزارش داده اند، اين دانشگاه ها از ثبت نام و پذیرش دانشجويانی که حجاب دارند جلوگيری می کنند. همزمان با اين جريان، در يکی از شهرهای بلژيک نيز از تظاهرات دخترانی که می خواهند با «حجاب اسلامی» به دانشگاه ها بروند جلوگيری به عمل آمده است. برخی از مردمان، و از جمله گردانندگان حکومت اسلامی، معتقدند که منع «حجاب اسلامی» در اماکن آموزشی رفتاری است در تضاد با حقوق بشر. و عده ای، از جمله بيشتر دولت های اروپايي که اکنون همين روش جلوگيری از ورود حجاب اسلامی را به مراکز آموزشی خود دنبال می کنند، اين رفتار را ـ با توجه به قوانين سکولار خودشان ـ در تضاد با حقوق بشر نمی بييند.  مطلب حاضر بر اساس همين ديدگاه ها به مساله پديده ای به نام «حجاب اسلامی» می پردازد

در این دادگاه نمایشی و خلاف موازین حقوق بشری و بین المللی می بینیم که متهمان سیاسی و عقیدتی در ایران را به شکل اسیرانی خسته و از رمق افتاده به اقرارمی آورند.

تصویر رقت بار جمعی از روشنفکران، روزنامه نگاران، دانشجویان، کارمندان، فعالان اجتماعی و سیاسی ، جانباز جنگ، بیمار و سالخورده در ظاهری ناشایست و تحقیر آمیز:
مردان با پیژاما و بلوز گشاد و دمپایی پلاستیکی بدون جوراب با چهره های خسته و رنجور، گرفته و مغموم انسان را به یاد زندانیان جنگ دوم جهانی می اندازد.
نمایش زنان ایرانی و خارجی با چادر و روسری ما را به واقعیت اسفناک امروز قضاوت و عدالت در ایران باز میگرداند.
حال آنکه ظاهر و فضای سالن دادگاه انقلاب اسلامی از دادگاه های غربی کپی برداری شده با میزی بزرگ و دیوارهای بلند چوبی، پرده های آویخته، میکروفن و بلند گو.
سالنی مملو از دوربین و خبرنگار و نه خانواده و نزدیکان، نه شاکیان یا شهود.

امروز بعد از حدود هزار و دویست سال هنوز به نام مصلحت مردم را تازیانه می‌زنند، به نام اسلام پاره پاره می‌کنند، به نام خدا با میله آهنی بر فرقشان می‌کوبند، به نام مقدسات دینی به آنها تجاوز جنسی می‌کنند، گاهی هم اینهمه را یک جا انجام می‌دهند تا از ایشان اعتراف بگیرند که قصد جاسوسی یا برانداختن «حکومت خدا» را داشته‌اند، سپس آنها را در گوشه‌ی زندان رها می‌کنند تا بمیرند. چرا چنین می‌کنند؟ چه کسانی می‌توانند آنطور بی‌رحمانه بزنند که فرد زیر شکنجه بمیرد؟ آیا از هرکسی چنین رفتار ویرانسازی بر می‌آید یا فرد باید ساختار روانی خاصی داشته باشد؟ مذهب چه نقشی در باز گذاشتن دست چنین افرادی دارد؟

« از آینه بپرس نام نجات دهنده ات را»

همانگونه که در مطالب « دخالتگری، افقی نو» و « اصلاح یا انقلاب؟ مساله این نبود! » بیان کردیم دستیابی به مطالبات جامعه و جنبشهای اجتماعی از طریق اتکای جامعه و جنبشهای اجتماعی به خویش میسر است و گفتیم که باید به دنبال اصلاحات علیه سیستم ( در مقابل اصلاحات درون سیستم)، اصلاحات ساختاری ( در برابر اصلاحات صوری) و اصلاحات مردمی( به جای اصلاحات حکومتی) به عنوان وسیلهء انقلاب بود و در هر گام باید زمینهء انقلاب را با آن فراهم کرد و در هر قدم افق انقلابی را مد نظر داشت. گفتیم « تنها راه رهایی جنبش اجتماعی » است و به جای انتخاب بین « بد و بدتر» ما « دنیای بهتر» را انتخاب می کنیم

دوره فرمان و فرمانبری سرنیامده است؟ خوب نمی بود اگر این درخواستها با واژه های دیگری بیان می شدند، واژه هائی که با تعریف جدیدی از رهبری که مردم امروز در مبارزه شان ارائه می دهند، سازگار باشد. ویژگی جنبش مردم ایران امروز در پی حقوق شهروندی است، که در آن رابطه مردم را با رهبری، «فرمان» تعیین نمی کند. امروز مردم در حرکت و رفتارشان نشان می دهند که رابطه شان با رهبری چیزی است جدا از جنس رهبری آیت الله خمینی در انقلاب ١٣٥٧. این رابطه یک توافق دوجانبه است، یک میثاق است بر پایه نیازها و خواسته های دوجانبه.

باربی ، معروف ترین عروسک دنیا که در بیش از ۱۵۰ کشور دنیا فروخته می شود امسال پنجاه ساله شد. خالق این اسباب بازی محبوب و معروف، روت هندلر، در سال ۲۰۰۲ درگذشت اما میراث او برای همیشه در اسباب بازی فروشی های دنیا باقی خواهد ماند.

امروز بسیاری از کودکان در سراسر جهان با باربی آشنایی دارند. عروسک مانکن مانندی که گنجه ای پر از لباس های آخرین مد هم به همراه دارد و توسط روت هندلر اختراع شده است که به همراه همسر خود شرکت اسباب بازی فروشی معروف «ماتل» را پایه گذاری کردند.

هشتم مارچ یا روز جهانی زن، سمبل و نمادی برای نشان دادن وحدت زنان از ملیت‌های مختلف است. این روز به ما یادآوری می‌کند که چگونه زنان جهان صرفنظر از تمام اختلافات ملیتی، نژادی، قومی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و مذهبی، گرد هم جمع می‌شوند تا ضمن این که دستآوردهای خود را در جهت منافع زنان جشن بگیرند، مشکلات و مسائلی را مطرح کنند که خودشان یا سایر زنان هنوز با آن‌ها دست به گریبان اند.

کم نیستند زنان بورژوا که در ارگانهای سرکوب دولتی از بالا  تا پائین دارای مسئولیتهای تعیین کننده ای هستند. بنابر این زنان کارگر و زحمتکش و زنان بورژوا هر دو به یکسان در مقابل تبعیض جنسیت در جامعه طبقاتی قرار ندارند.

پروانه قاسمی - جابر کلیبی: مبارزه طبقاتی و رهائی زن

داریوش رفیعی خواننده‌ی کرمانی، پنجاه سال پیش در بهمن ماه درگذشت. با گذشت پنجاه سال اما همچنان ترانه‌ی "زهره"ی او ورد زبان‌هاست. واقعا راز ماندگاری برخی از ترانه‌ها در چیست؟ محتوای پر معنا و مفهوم آن؟ یا آهنگ دلنشینی که بر روی آن نهاده‌اند؟ یا صدای زیبا و استثنایی خواننده؟ گاه مجموعه‌ی این زیبائی‌ها در ترانه‌ای هست، اما از ماندگاری خبری نیست. اغلب ترانه‌ای ساده با محتوای معمولی، ناگهان بر دل‌ها می‌نشیند و زمزمه‌ها را بدنبال خود می‌آورد.

زن و مرد موزيك متن هستي اند و چون هستي جاودانه است زن و مرد نيز ماندگارند تا تداوم فرهنگ بشري را ضمانت كنند . اگر زن را اعتباري است در اعتبار او آزادي نهفته است اگر آزادي شكل نگرفت ،بايد در اعتبار مورد نظر كاستي روي داده باشد .

با اين حساب سرنوشت زن و مرد بايددر راستاي زندگي همانند باشد . نفي زن نفي انسان است و نفي انسان زمينه را براي ديكتاتوري آماده مي كند كه مرد را نيز به زير شلاق اسارت خواهد كشاند .از اين ديدگاه زن و مرد ازيك ريشه  تكوين يافته و برابرند در نتيجه جنسيت نمي تواند عامل تعيين كننده باشد ، پس هيچيك را بر ديگري برتري نيست .

در مورد هفده دی و بزرگداشت آن، سال هاست که بين مردمان ما اختلاف نظر وجود دارد. اين اختلاف نظرها تقريباً، از پس جنگ دوم جهانی و رفتن رضاشاه از ايران تا کنون وجود داشته است. البته، در دوران محمد رضا شاه، هميشه هفده دی از سوی دولت به عنوان روز زن در ايران به رسميت شناخته می شد اما، چه در زمان محمد رضاشاه و چه پس از آن، واکنش تقريبا همه ی آن ها که با حکومت سلطنت مخالف بوده اند واکنشی منفی بوده است؛ به صورت های مختلف. گروهی گفته اند که رضا شاه «کشف حجاب» را  به زور و جبر بر زن ها ايران تحميل کرده است، گروهی آن را به دليل اين که هديه ای از جانب حکومت سلطنتی بود مردود شناخته اند و گروهی نيز به راحتی آن را نديده گرفته و هيچ حرف و سخنی درباره آن به ميان نياورده اند.

هر گاه به مسائل زنان اندیشیده‌ام، جنبه های حقارت‌بار و پارامترهای غیر انسانی و تبعیض آمیز  حاکم بر زنان نظرم را جلب کرده است، شکل اجتماعی وسیاسی شده ی نگاه به بکارت زنان قبل از ازدواج (دختر) بسیار حائز اهمیت است؛ دقیقا مسئله همان دختر ماندن زنان، قبل از شرف یابی به حضور شاهزاده ی سوار بر اسب سفید بال( بی.ام.وی. سفید یخچالی) در حجله ی ممهور به مهر پدران و زنان پیر سالخورده ی قابل اعتماد قبیله است؛ و دختر ماندن دقیقا به معنای زیر سلطه ی معنوی و مادی(فیزیکی) خانواده است، و خانواده  به عنوان یک نهاد سکس سالار و سرمایه سالار و در ژرف ترین شکل خود نهادی پدر سالار و «نرسالار» تلقی می شود. و این گونه دختر در فرهنگ ما هنوز به انسان(زن)ی گفته می شود که افتخار ازدواج با یک مرد را پیدا نکرده است، زنی که تا از زیر سلطه ی این یکی مرد(پدر یا برادر) خارج نشود  و به سلطه ی مرد دیگری(شوهر) در نیاید حتا اگر پروفسور(استاد دانشگاه) شود و سن کمال عقل و اندیشه هم بیابد باز هم نهایتا «دختر» است؛ فوقش «پیر دختر»، که این عنوان پیر دختر نیز از روی دو تحقیر به وی اعطا می شود ؛ اول «سن سالارانه»  به معنای از کارافتادگی یا کم کارکردی جنسی ، دوم «وابسته انگاری جنس زن» یعنی هیچ مردی این افتخار را نصیب این دختر نکرده است که وی را «بگیرد» و تا زمانی که مردی این زن را نگیرد، هکذا او رشد نیافته و هم چنان دختر تلقی می شود. (به معنای واژه ی«بگیرد» دقت شود!)

در آمدی بر ساختارها و مکانیسم های سانسور، سرکوب و اختناق

آسان است جهان را و آدمهایش را به دو گروه تقسیم کرد: به سانسور کنندگان و سانسور شوندگان، به مبارزین و سرکوبگران، به ظالمان و مظلومان، به قهرمانان و ضد قهرمانان، به خوبان و بدان؛ و بالاخره آسان است و هیچ خطرناک نیست که خود را در در دسته ی سانسور شدگان و مظلومان گذاشت یا در اردوگاه مبارزین، قهرمانان، و خوبان که پیروزی نهایی از آن آنهاست.

خوشبختانه با باز شدن دریچه های آگاهی به روی زنان فمینیست و با شناخت جدیدی که از جنس و جنسّیت داریم و با ایمان به اینکه هیچ مبارزه فمینیستی در نبود یک جنبش مستقل زنان به سامان نمیرسد و این را نیز میدانیم حتی اگر صدها زن در یک سازمان سیاسی و یا یک جنبش اجتماعی شرکت نمایند دلیل مردانه نبودن آن سازمان یا آن جنبش نمیشود و حتی از آنهم بالاتر با تغییر ساختارهای قدیمی و رفتن به سوی یک ساختار «افقی» ذهنیت مرد سالارانه به هیچ وقت از میان رخت برنخواهد بست.

هاگلت هورن نويسنده كتاب " tele" در زمينه ي سير  تحولات سياسي و اجتماعي در كشورهاي آمريكاي لاتين همچون السالوادر، شيلي و ... و نيز تاثير جنبش ها و مبارزات آزاديخواهي بر آنها مطالعات بسياري داشته و با اين مقوله آشناست. اين انديشمند سوئدي سالها از نزديك با بسياري از زندانيان سياسي كشورهاي مختلف برخورد و گفتگو داشته است.

فیلم مستند ایرانی "و من عاشقانه زیسته‌ام" به‌زودی در برلین به‌نمایش در می‌آید. پانته‌آ بهرامی، در این فیلم تجربه‌های ۱۳ زن زندانی سیاسی را به تصویر می‌کشد. یکی از آن‌ها چگونگی ماجرای تجاوز به خود را در زندان فاش می‌کند.

دروغ انکاری است که در گفتمان های مسلط به دانشی بدیهی بدل شده و در بدن-زبان-فکر ما نهادینه شده است پس به نظر ما حقیقت می نماید. و ما باور می کنیم که در ساختمان نظام مرد سرورانه و پدر سالارانه ما هم دارای قدرت هستیم.

اما غم غربت دردی است که مثل کفش تنگی درهر شرایطی پای آدم را می زند و درد را به جانش می ریزد، چه با این کفش در بیابان بی آب و علف راه بروی و چه با آن در عروسی با سر خوشی برقصی . در همه حال دردی خفیف اما مزمن جانت را در چنگ می فشارد.
البته کسانی که در ایران زندگی می کنند هم دغدغه هایی از این دست دارند . زندگی ایشان هم دو زیستی است . زندگی خصوصی آدم ها شکل و رنگ و ارزش های اخلاقی و قوانینش با زندگی که در بیرون از خانه جریان دارد یک دریا فاصله دارد .
کسانی که در ایران زندگی می کنند دردشان این است که در کشور خود بیگانه هستند و مشگل ما این است که در کشور بیگانه نمی توانیم یا نمی خواهیم خودی شویم.

کل مقاله نسرین بصیری را در وبلاگش سیب بخوانید

بتی فریدن یکی از رهبران جنبش زنان در ایالات متحده، در بررسی ریشه‌های جنبش زنان نوشت که زنان طبقات متوسط، از زندگی راحت، همسران محترم و پرستیژ اجتماعی برخوردارند. بنا بر معیارهای جامعه‌ی امریکا، این زنان باید غرقه در خوشبختی و شادمانی باشند. اما واقعیت تجربی این زنان حکایت از نارضایتی مفرط دارد. این دلزدگی، به باور فریدن، ریشه در شرایط زندگی این زنان دارد که حس زنده بودن و خلاقیت را در آنها می‌کشد، در عوض، آنان را به کدبانوانی تبدیل می‌کند که جز مسایل پیش‌پاافتاده‌ی زندگی، دلمشغولی دیگری ندارند. این زندگی، حاصلی جز دلزدگی ندارد، هرچند جامعه‌ی مردسالار نمی‌تواند این مسأله را بشناسد و درک کند. فریدن نتیجه می‌گیرد که این «بیماری بی‌نام»، مشکلی است که مثل خوره زنان طبقات متوسط را می‌خورد. یکی از دلایل جنبش زنان امریکایی در دهه‌های شصت و هفتاد، مبارزه با همین دلزدگی بوده است.

مقاله: بکارت در روند تکامل/ دانشنامه ویکیپدیا/ پرده بکارت/ معاینه پرده بکارت، نقض آشکار حقوق زنان/ آموزش و سکسولوژی: اندام جنسی تان را بشناسید (پرده بکارت)/ احیای بکارت با ده بخیه/ داروی پارگی بکارت/ داروی ترمیم بکارت / گزارشی از جراحی ترمیم بکارت در ایران: عرف، فراتر از قانون و اختیار/ گزارشی از جراحی ترمیم بکارت در ایران: رسمی که با بخیه رنگ می‌گیرد/ گزارشی از جراحی ترمیم بکارت در ایران: دروغ را ترجیح می‌دهند/ پرده بکارت، غنیمتی در چنگ مردان!/ ترميم بكارت: روسپيان باكره و روسپيدان شب زفاف/ بكارت و مردان فمينيست/ پيکر زنان، مکانی عمومی/ جنجال بر سر بکارت در فرانسه/ / بکارت امر سیاسی شده/

داستان بلند: داونلود کتاب زنان بدون مردان از شهرنوش پارسی پور

داستان کوتاه: جسارت و من با تو خيلي فرق مي كنم؟! از فرشته قاسم زاده

طنز: آيا امام جمعه اصفهان باکره بود؟ و بکارت با تجديد نظر کامل! از هادی خرسندی

نگهبان زن در استخرهای زنانه و تالار عروسی
پیست های اسکی زنانه- مردانه می شوند
شکايت آرايشگاههای زنانه از آرايش زنانه مردها
زنانه - مردانه کردن کابین های تلفن همگانی در قم
اعتراض گسترده مردم عليه زنانه - مردانه كردن پارك نشاط تهران
تاکسی ویژه بانوان

کاهش سهمیه بندی دختران برای رشته های دانشگاهی، خبرنامه امیرکبیر

تفکيک جنسيتی کتب درسی:تدبيری برای کوتاه کردن تحصيل و به خانه شوهر فرستادن دختران

صیغه های غیابی با زن های "پارک زنان"، شکوه میرزادگی

آرزو، جزیره زنان، رعنا کریم زاده

طرح بومی گزینی جنسیتی محدودیتی جدید برای دختران ، ناهید کشاورز

و بالاخره تفکیک جنسیتی در شعر: حذف مردان از صحنه ی شعر و نظرخواهی؟

بعد از تاکسی مخصوص زنان و هزاران جداسازی دیگر در ایران اکنون نوبت جزیره زنان رسیده است.
آرزو، اسم جزیره ای در دریاچه ارومیه است که قرار است از این پس جزیره زنان شود و  ورود مردان به آنجا ممنوع شود. هدف از  ایجاد آرزو تشکیل یک مرکز توریستی است. جدا از اینکه هدف چیست و به چه بهانه ای این جزیره ساخته می شود، تنها چیزی که به ذهن هر انسانی خطور می کند، این است که این قرنطینه های اسلامی برای زنان، آنان را به موجوداتی تبدیل کرده است که گویا طاعون یا جذام دارند و باید در قرنطینه نگاهداری شوند و یا موجوداتی هستند که می توانند برای زندگی روزمره انسانها مشکلاتی بو جود آورند و به همین دلیل شبیه حیوانات( آنهم نه حیوانات اهلی!) با آنها رفتار می شود. این توحّش و تحقیر زنان را تا کی باید تحمل کرد؟

پارک زنان در تهران/ عکس از AP

در داستان ها، اشعار، مقالات، کتاب های مذهبی، مباحث و دیالوگ های روزمره، ضرب المثل ها، کلمات، صفات و مفاهیمی که به زن نسبت داده می شوند، آشکارا تحقیر زن و جنس دوم شمردن آن را به نماش می گذارند. حتی اگر تصویر مثبتی نیز از زنان داده شود: «دست کمی از مردان» ندارند پسوندی اضافه می شود.

و شايد همين لحظه ....!  چرا سكوت مي كنيم؟

شايد همين لحظه كودكي مورد آزار روحي و جسمي قرار دارد. شايد همين لحظه كودكي مورد تحقير، تنبيه، سرزنش و كودكي ديگر، قرباني خاموش تجاوز جنسي است. شايد و چه بسا كودكي در حبس و آن ديگري در انتظار اعدام است. بي آنكه بدانند جرمشان چيست. اين تصوير متاسفانه واقعيت تلخي است كه روزانه اتفاق مي افتد.

دروغگويی "مشروع" (از نگاه فقهی) که "تقيه" نام گرفته، چندين سال است که نقش عظيمی را در سياست های داخلی و خارجی حکومت اسلامی بازی می کند و روز به روز هم، به ويژه در دوران آقای احمدی نژاد و اوج گيری مقام و منزلت ولايت فقيه، تکامل و تحول پيدا کرده است.

به باور من، تنها خط فاصل و تنها وسيله ی جدا ساختن ما از اين همه فريب و دروغ، پناه بردن به فرهنگ ايرانی مان است ـ فرهنگی که هم می تواند از توسعه ی بيشتر بيماری مهلک و کشنده ی دروغ در بين مردم جلوگيری کند و هم ما را در نظر جهانيان از دروغگويان حاکم بر ما جدا سازد. درغير اين صورت، همگی و همواره و همچنان بايد از شرم دروغگويی مزمن و عقب ماندگی از جهان متمدن، که در جامعه ی ما رسوخ کرده، سر به زير افکنيم و شرمسار همه ی نسل های خود و جهان باشيم.

مردم با صدای بلند اعلام کرده اند حکومت اسلامی و قوانینش را مطلقا نمی خواهند! لذا ما هر جایی که تجمع کنیم، هر فرصتی که برای اعتراض پیدا کنیم به کلیت قوانین اسلامی و مفاد این لایحه اعتراض میکنیم و امکان ابراز وجود به آبرو خریدن برای اسلام نمی دهیم. شیرین عبادی بهتر است یک بار دیگر افتضاح سیاسی نوبل را برای خود نخرد !

پاسخ ما به هر گونه ائتلاف و جبهه سازی که بخواهد سر سوزنی به اسلام و قوانینش تخفیف بدهد این است که بر علیه لایحه رژیم می جنگیم، در همان حال این ائتلافات را میکوبیم و افشا میکنیم!

سر حقوق مردم ایران کسی نمیتواند سازش و زد و بند و ائتلاف بکند!