شکست زمزمه در روح شاعرانه من
نیست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟
من که منفور زمانم، چه بخوانم چه نخوانم
چه بگویم سخن ازشهد، که زهر است به کامم
وای از مشت ستمگر که بکوبیده دهانم
نیست غمخوار مرا در همه دنیا که بنازم
چه بگریم، چه بخندم، چه بمیرم، چه بمانم
من و این کنج اسارت، غم ناکامی و حسرت
که عبث زاده ام و مهر بیاید به دهانم
دانم ای دل که بهاران بود و موسم عشرت
من پربسته چه سازم که پریدن نتوانم
گرچه دیری است خموشم، نرود نغمه ز یادم
زان که هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم
یاد آن روز گرامی که قفس را بشکافم
سر برون آرم از این عزلت و مستانه بخوانم
من نه آن بید ضعیفم که ز هر باد بلرزم
دخت افغانم و برجاست که دایم به فغانم
جرقههاى آه من ستاره ريز میشود
شب است و شعر میزند شرر به لحظههاى من
ز شوق شانه میكشد به رشته صداى من
چه آتشى است واعجب كه آب میدهد مرا
و عطر روح میدمد به پيكر هواى من
ندانم از كدام كوه، كدام كوه آرزو
نسيم تازه میوزد به فصل انتهاى من
ز ابر نور میرسد چنان زلال روشنى
كه نيست حاجتى دگر به اشكهاىهاى من
جرقههاى آه من ستاره ريز میشود
به عرش لانه میكند كبوتر دعاى من
سرشك بيخودانه ام به خط خط كتاب او
نگاه كن چه بى بهانه میچكد خداى من
ز حرف حرف دفترى ز واژه واژه محشرى
قيامتى رسيده از سكوت ديرپاى من
مخر، مدر، حرير وهمى مرا كه خوشترم
به شب كه شعر میزند شرر به لحظههاى من
محزون ترین سروده
مــن در فضای بــــاور خــــــود دود میشوم
آرام پیچ خــــــورده و نــــــابـــــــود میشوم
تا دست هــــــای دلهره مــــــــی پرورد مرا
در عمق خــــــوابها طپش آلـــــــــود میشوم
وان دم به عــــــــزم حفره دیر آشنای خـاک
پا در رکـــــاب لحظه مــــــــــوعود میشوم
گاهی زعشق خشک و سراب آفرین ابــــــر
سوزان تـــــرین کــــــویر نمک سود میشوم
امــــــــا خیـال چشمه چــــــو تر میکند مرا
در بستــــــــر عطش زدگـــــــی رود میشوم
گـــــــــــر سر نخی رسـد بمن از رشته امید
بر تار های نازک دل٬ پـــــــــــــــود میشوم
این بـــــــی وداع رفته خیـــال آور من است
باز این منم که خــــاطره انـــــــــدود میشوم
شب نیز کـــــم کمک ره خـــــود میرود ومن
محــــــزون ترین ســـروده بـــــدرود میشوم
کمرنگ ترین
آزار مكش قفل دلـــــــــم واشدنـــــي نيست
تنديس تمناي تـــــو پيدا شدنـــــــــــي نيست
گنجينهِ لطف تو بزرگ است بـــزرگ است
درپيكرهِ كـــــوچك من جـــــــا شدني نيست
راه كــــه فرا روست دو خط متوازی است
يعني كـــــــه حديث من و تو ما شدني نيست
توصيف مكن ازخط و خـــــالم مفريبــــــــم
پروانهِ پـــــــرسوخته زيبا شدنـــــــي نيست
بي خود مده اميــــــــد بلندم به بهـــــــــاران
سروي كه كمربُر شده بــــــالا شدني نيست
شايد تـو مسيحــــا شده اي ليـــــــك مزن دم
دردي كـــــه دلـم راست، مداوا شدني نيست
كمرنگ تــــــرين واژهِ ديوان حيــــــــــــاتم
درخط كج و ريز كه خوانــــــا شدنـي نيست
بگذار كـــــــه نـاخوانده و بيگانه بميــــــــرد
اين واژاه ِ نفرين شده معنــــــــا شدنـي نيست
دوشيزه قجري باشي و با دامن چين و ماچين دائم به چپ و راست متمايل شوي و ترس اصابت به ذكور جماعت به خود راه ندهي و خم به ابرو نياري!!! اف بر اين روزگار.... 
در تمام طول تاريخ، مردان قريحه هاي ادبی زنان را به خاکستر تبديل کرده اند و زنان خود را به خاطر چند کلمه زيبا قرباني نموده اند. 
