چشمان زنان

اين روزها، همزمان شده با سومين سالروز مرگ اوريانا فالاچی، و همه اش فکر می کنم که کاش او هنوز زنده بود و می توانست يکی ديگر از ديکتاتورهای زمانه ی ما را وادار به گفتگو کند. می دانم که او اگر بود خودش را به زمين و زمان می زد تا دومين ديکتاتور مذهبی ـ سياسی جهان پس از آيت الله خمينی را هم به ليست مصاحبه شوندگان خود اضافه کند؛ ديکتاتوری که اگر چه به قدرت و هیبت خمينی نيست اما نه کمتر از او خشن است و نه کمتر بی رحم.
البته، وقتی فالاچی با خمينی گفتگو کرد، اگرچه از در و ديوار سرزمين ما بوی مرگ و ترس می ريخت اما هنوز فالاچی به تفکری که در آخر زندگی اش نسبت به اسلام سياسی پيدا کرده بود، و آن را برای بشريت خطرناک می دانست، نرسيده بود. او، با روسری سياه، با آن اندام کوچک و ظريفش مقابل طرف گفتگويش، که اين بار خمينی بود، نشست. خمينی کنار آقای بنی صدر، که هنوز مورد غضب قرار نگرفته بود، نشسته بود و به پرسش های فالاچی جواب می گفت. شش ماهی بود که همه کاره ی ايران بشمار می رفت. در آن شش ماه صدها تن را کشته بودند ـ از ارتشی های پادشاهی خواه گرفته تا اقليت های مذهبی و قومی و تا کمونيست های احزاب مختلف چپ را.

آن فرانک: خاطرات یک دختر جوان

در هفته گذشته، و همزمان با باز شدن دانشگاه ها در ترکيه، بار ديگر مساله ی ورود دختران و زنانی که نمی توانند با «حجاب اسلامی» وارد مراکز آموزش عمومی ترکيه شوند مطرح شده است. آن گونه که خبرگزاری های ايران با آب و تاب گزارش داده اند، اين دانشگاه ها از ثبت نام و پذیرش دانشجويانی که حجاب دارند جلوگيری می کنند. همزمان با اين جريان، در يکی از شهرهای بلژيک نيز از تظاهرات دخترانی که می خواهند با «حجاب اسلامی» به دانشگاه ها بروند جلوگيری به عمل آمده است. برخی از مردمان، و از جمله گردانندگان حکومت اسلامی، معتقدند که منع «حجاب اسلامی» در اماکن آموزشی رفتاری است در تضاد با حقوق بشر. و عده ای، از جمله بيشتر دولت های اروپايي که اکنون همين روش جلوگيری از ورود حجاب اسلامی را به مراکز آموزشی خود دنبال می کنند، اين رفتار را ـ با توجه به قوانين سکولار خودشان ـ در تضاد با حقوق بشر نمی بييند.  مطلب حاضر بر اساس همين ديدگاه ها به مساله پديده ای به نام «حجاب اسلامی» می پردازد

دلتنگی های

براَمده از قرون و اعصار

بردگیِ کار بدست سرمایه

تا که پرچمی شود

در مصاف کار با سرمایه

در اين خبر اسامی و مشخصات دقيق ۷۲ شهيد جنبش سبز که تاکنون احراز هويت شده اند آمده است و تلاش ها برای شناسايی و تکميل اين ليست ادامه داشته و شهداء به اسامی ذکر شده در اين ليست ختم نمی گردد.

جمهوری ِ اسلام ِ سیمانی؛

                       که لای جرزهاش را جنازه های نوجوان

                                            جریان ِ جغدها و ماهیان کرده

                                             و تفاوتی که در دهان ِ اینها

                                                دنیا را برپا می کند هر لحظه

                                                 که می تواند لحظه ی گذشته و آینده ی خود را

                                                                                      متنفر بوده باشد! 

از لای جرزها

جوانان باید بدانند که در هر شرایطی عزیز ما هستند و سر بلندند و باید حرف بزنند و بگویند چه بلاهایی سرشان آمده است. زهرای من اگر زنده بود حتمن خیلی ها را رسوا می کرد. جوانان بگویند و نترسند این گفتن ها کمک می کند که دیگرانی که الان در زندان هستند یا بعدا شاید دستگیر شوند شکنجه نشوند. سخن گفتن ها تلاش بزرگی است برای فاش شدن حقیقت  و واقعا من از این کمیته ای که در مجلس تشکیل شده می خواهم که حقیقت را به مردم و مسئولان بگویند. البته من همراه چند نفر از مادران هم می خواهیم به دیدن اعضا این کمیته برویم امیدوارم هر چه زودتر به ما وقت ملاقات بدهند .

در این دادگاه نمایشی و خلاف موازین حقوق بشری و بین المللی می بینیم که متهمان سیاسی و عقیدتی در ایران را به شکل اسیرانی خسته و از رمق افتاده به اقرارمی آورند.

تصویر رقت بار جمعی از روشنفکران، روزنامه نگاران، دانشجویان، کارمندان، فعالان اجتماعی و سیاسی ، جانباز جنگ، بیمار و سالخورده در ظاهری ناشایست و تحقیر آمیز:
مردان با پیژاما و بلوز گشاد و دمپایی پلاستیکی بدون جوراب با چهره های خسته و رنجور، گرفته و مغموم انسان را به یاد زندانیان جنگ دوم جهانی می اندازد.
نمایش زنان ایرانی و خارجی با چادر و روسری ما را به واقعیت اسفناک امروز قضاوت و عدالت در ایران باز میگرداند.
حال آنکه ظاهر و فضای سالن دادگاه انقلاب اسلامی از دادگاه های غربی کپی برداری شده با میزی بزرگ و دیوارهای بلند چوبی، پرده های آویخته، میکروفن و بلند گو.
سالنی مملو از دوربین و خبرنگار و نه خانواده و نزدیکان، نه شاکیان یا شهود.