چشمان زنان

Iranian women writers and their narratives

Fereshteh Molavi

Since the 1979 Iranian Revolution struck, the quality and quantity of women writers’ work have decisively changed the course of Persian literature. Poetry, after centuries of literary dominance, yielded to fiction, and men’s prose writing, especially fiction, yielded to women’s. The trends are related.  

ادامه مطلب

           

Story of

The Greatest Persian Women    

Of All time

 Tahereh Ghoratolane 1823-1850

Forough Farrokhzad 1935-1967

Shahrnush Parsipur 1947- Present 

Oval House Theatre

Thursday 19^th April 2007

 

1-2 pm

 

Guests:

 

Soheila Ghodstinat

Golkou Parhizgar
Maryam Hashemi

&
Parvaneh Soltani

Oval House Theatre, 52-54 Kennington Oval,  London SE11 5SW

T. 020 7582 7680  Nearest tube station : Oval

 

نامه

شما کدام بند هستید؟
چه کسانی در بند شما هستند؟
چند نفر در یک بند هستید؟
بند شما بزرگ است؟
کوچک است؟
در بند چه خواب‌هایی می‌بینید؟
در بند چه بازی‌هایی می‌کنید؟
چه آوازهایی می‌خوانید؟
می‌رقصید؟
به چه چیزهایی می‌خندید در بند؟

می‌خواهند بند شما را عوض کنند؟
به کدام بند خواهید رفت؟

دلم می‌خواهد
از بندهایمان حرف بزنیم
می‌خواهم
هزار و یک داستان کوتاه بنویسم

برای من
تو بنویس
نامه‌ات را پنهان کن
قرار ما
همین جا
همین شکاف دیوار

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نامه‌ی ناهید و محبوبه
نامه‌ی نوشین

 مصاحبه پارس تایمز با شیما کلباسی

مصاحبه ویدئویی.  ریل ویدئو  ۳:۲۹ دقیقه

 

من خودم را فمینیست می دانم/ سیمون دوبوار/ ترجمه سیما راستین

 

در پايان سال 1970عده اي از اعضاي جنبش ليب Women’s Lieb Bewegung با من تماس گرفتند تا درباره طرح جديد قانوني حول مساله سقط جنين صحبت کنند. اين طرح قرار بود در مجمع ملي مورد بحث قرار گيرد. جنبش زنان ليب طرح را خيلي خام مي دانستند و مصمم بودند تبليغات وسيعي به نفع آزادي سقط جنين انجام دهند. براي تاثير گذاشتن بر افکار عمومي، زنان شرکت کننده در اين حرکت، هم گمنام و هم سرشناس مي بايست اظهار کنند که خودشان سقط جنين کرده اند. به نظرم ايده خوبي بود.

من بيست سال پيش در کتاب جنس دوم عليه ممنوعيت سقط جنين اعتراض کردم و عواقب دردناک آن را شرح دادم.

ادامه مطلب

جمعبندی از راهپیمائی  8 مارس 2007 کارزار زنان

 در لاهه (هلند)

 

بحث آزاد

برگزارکننده:   کارزار لغو قوانين ضد زن

تالار : کارزار زنان در پالتاک

 

Iran KARZAR-e ZANAN

 

دوشنبه 9 آوریل 2007 از ساعت 20 تا 24 بوقت اروپای مرکزی

فعالين کارزار زنان از حضور فعال شما در تالارکارزار زنان،  براي پيشبرد اهداف خود پيشاپيش سپاسگزارند.

 

 

قارچ های روی سينه مادر

 

 

عزت السادات گوشه گير

 

مادر گفت: روي سينه ام چهار تا قارچ روييده!

مادر دکمه هاي پيراهنش را باز کرد و سينه استخوانيش را به نرگس نشان داد. از لاي دو پستان چروکيده که هشت تا بچه از آنها شير مکيده بودند، چهار تا قارچ ظاهر شد که به گونه لوازم آشپزخانه بودند.

رنگ مادر پريده بود و لبهايش سفيد بود. مثل گچ، کلمات به سختي از حلقومش رها ميشدند. گويي در ميانه راه تکه تکه ميشدند... سلاخي ميشدند... يا به کلي ناپديد ميشدند.

فضا براي نرگس فضاي يک ظهر پيشين تابستان بود که در يک سيلاسوکول^(۱) قتلي رخ داده باشد. سکوت، سراسيمگي گرما، خواب رخوتناک پوست و خون و استخوان، مليس مردالگي^(۲) برگهاي درختان و نگاه لرزان و متزلزل ريزنده خون... فاجعه چه آسان رخ ميدهد، به آساني پرواز يک گنجشک چابک از سر شاخه يک درخت.

مادر تمام کلامش را در نگاهش ريخت و با سکوت دردناکي به دخترش چشم دوخت. نرگس مثل عقاب چنگ انداخت توي سينه مادرش و قارچ ها را بيرون کشيد.

بعد از آن همه رنج، ديگر اين رويش قارچ ها چه بلايي بود که بر سر مادرش آمده بود؟! يکي از قارچ ها درشت بود مثل يک قوري چيني قهوه اي رنگ با نقش يک گل نارنجي درست مثل همان قوري اي که مادرش سالها چاي عصرانه را روي سماور دم ميکرد و هشت بچه قد و نيم قد دور آن حلقه ميزدند و چاي مينوشيدند. اولين فنجان چاي را پدر در سکوت مينوشيد و بچه ها صبر ميکردند پدر چايش را تمام کند و برود. بعد آنها با خيال راحت چايشان را سر بکشند.

قوري توي انگشتان نرگس مثل يک قارچ بزرگ باغچه از هم وا رفت. جنس گوشتي آن نمناک و مرطوب بود. نرگس برآشفته قارچ را له کرد. رنگ قهوه اي لعابي با يک گل نارنجي توي ذرات له شده قارچ گم شد. مادرش با سکوت به نرگس چشم دوخت. دندان هايش به هم چفت بود مثل دندان هاي يک مرده و نميگذاشت زبانش بچرخد. بعد از اندکي تقلا، مادر که صدايش گويي از ته چاه بيرون مي آمد گفت:

ـ قارچ ها دوباره خواهند روييد، ريشه شان توي سينه ام است.

 

مگر قارچ ريشه دارد؟

نرگس به سينه استخواني مادرش دست کشيد. به نقطه رويش قارچ ها... وسط استخوان سينه مادر ريشه اي از جنس استخوان بود. استخوان در استخوان بافته شده بود، استحاله شده بود. نرگس به ديوارهاي ساکت اتاق نگاه کرد. احساس کرد که ميخواهد کاغذ ديواري ها را پاره کند. آجرها را يکي يکي از ديوارها بکند و به ديوار ديگر بکوبد. به چه کسي ميتوانست پرخاش کند؟ بي قراري اش را چگونه آرام کند؟ مادر و نرگس روبه روي هم ايستاده بودند و قارچ هاي مرده و له شده روي گل هاي قالي را پوشانده بودند، هيچ کاري نميشد کرد.

مادر کفش هايش را پوشيد، ساق پاهايش چون دو چوب خشک، و کفش هايش براي پاهايش بزرگ بودند. مادر در را باز کرد و از خانه بيرون رفت. نرگس حرکت لرزان مادرش را در کوچه ديد و آن قدر نگاهش کرد که در خيابان گم شد. گويي مادر تمام روز را پشت در شيشه اي منتظر مانده بود تا شايد نرگس بيايد و او کفش هايش را به پا کند و برود و در مه و غبار گم شود.

نرگس تازه آمده بود. هنوز يکساعت نميشد! در خيابان شتاب آلود اما بي اميد مي آمد. هوا ابري بود. حالا از آسمان داشت نم نم باران ميباريد و باران اندک اندک شديدتر ميشد، صدا در ناودان ميپيچيد.

نميتوانست گريه کند نرگس... نميتوانست فکر کند نرگس، نميتوانست حرکت کند نرگس...

نرگس ايستاده بود بر درگاه... روبه رويش يک خيابان غبارآلود و بي انتها، پشت سرش خانه پدر در سکوت و در پس ديوارها پدرش غلطيده در مدفوعش با دو چشم سخنگو... پر ابهام...

صداي ناله ضعيفي از زيرزمين آمد. صداي پدرش بود. هشت اتاق خالي دهان باز کرده بودند، اما لال... زماني در موقع چاي عصرانه يا ناهار يا شام صداي بچه ها در تمام ذرات خانه ميپچيد، ديوارها به اين صداها عادت داشتند. فرشها، اشياء خانه، قوري چيني قهوه اي با يک گل نارنجي... و درخت ها و گلها...

وقتي که پدرش سلامت و نيرومند بود، اطاقش در طبقه سوم بود. حالا سالها بود که توي زيرزمين زندگي ميکرد و از هشت بچه، هفت تايشان از شهر رفته بودند و هر کدامشان خانه و کار و ساماني داشتند... بچه اي و عائله اي...

 

چه زماني از روز بود؟ عصر بود يا غروب؟ غروب دير يا صبح زود؟ بهار بود يا زمستان؟

نرگس احساس سرما کرد، در خانه را بست و به ديوار تکيه کرد. آسمان جرقه اي زد و صداي رعد در خانه پيچيد.

چند ساله بود؟

گويا ده ساله بود که نشسته بود روي پله حياط... افسرده... و نميدانست چرا افسرده است. هوا ابري بود و وقتي که رگه مارپيچي برق را توي آسمان ديد، يک لذت دردناک و پرالتهاب در عضو جنسي اش پيچيد و تا قلبش تير کشيد. رخوت در تنش حبس مانده بود و نميتوانست خودش را تکان بدهد. آنقدر روي پله نشست تا سراپا خيس شد. بعد، مادرش از پشت پنجره سرش داد کشيد:

ـ برق، درخت ميسوزاند. ميخواهي ترا نسوزاند؟!

درختان زيادي از برق سوخته بودند... رمه هاي زيادي در سر تپه ها مرده بودند و چوپان ها با ني لبک هايشان خاکستر شده بودند.

نرگس گفت: کفش هايم لاستيکي است، مادر...

ميدانست که اگر دستش را به نرده هاي فلزي کناره پله ها بکشد برق خونش را ميخشکاند. يک سيم لخت با يک صداي الکتريکي جرقه زد مثل فشفشه... اگر شاخه درخت به سيم لخت ميخورد، خانه آتش ميگرفت. مادر داد کشيد:

ـ يکي برود غلام عباس برق کش را خبر کند...

صداي مادر در صداي باران گم شد.

 

باران چقدر تند ميباريد.

هفته گذشته که نرگس به ديدار پدر و مادرش آمده بود، مادرش فقط يک جمله را مرتب تکرار ميکرد:

ـ«من خسته ام!»

و پدرش فقط با چشم هايش حرف ميزد. سالها بود که تارهاي صوتي اش مرده بودند. قدرت حرکت و بيان را از دست داده بود... حتي گاه قدرت جويدن را... و گاه بلعيدن را...

زيرزمين بوي آغل احشام را ميداد. بوي تعفن شاش، اتاق پدرش از يک تختخواب مندرس تشکيل شده بود، يک قالي، يک تلويزيون کوچک سياه و سفيد، يک راديو و قاب عکس پدر بزرگش روي ديوار، از تلويزيون هميشه آهنگ عزا پخش ميشد و در راديو هميشه مردي قرآن ميخواند... و نعشي برده ميشد و نعشي آورده ميشد.

نرگس براي پدرش ملافه سبز خريده بود تا شايد قدري به اتاق رنگ و زندگي بدهد. يک گلدان گل سبز هم ماه پيش آورده بود و گذاشته بودش کنار پنجره رو به آفتاب. هيچکس به گلدان آب نداده بود. هفته گذشته گلدان خشک شده را توي آشغالداني انداخت. اما پنجره هاي بزرگ رو به حياط، به اتاق پدر آفتاب  مي آورد. و بعد هم ميتوانست رنگ سبز درختها را ببيند.

پدر هفته گذشته با اشاره به نرگس فهماند:«بهار امسال يک درخت نارنج رو به روي اتاقم بکار...»

نرگس با لبخندي غمگين گفت:«بسيار خوب»

پدر دست کرد زير بالشش و دو تا تخم نارنج درآورد و توي دست نرگس گذاشت.

نرگس گفت:«بسيار خوب»

و رفت توي حياط و تخم ها را توي خاک باغچه کاشت. پدر از پشت شيشه نگاهش کرد. نرگس به خود گفت:«اگر به جاي آب باران، خونم را هم پاي اين تخم ها بريزم، درختي سبز نخواهد شد».

و پدرش با شوق به درخت نارنج نروئيده تصوري چشم دوخت که بهار سال ديگر عطر غريب آن خانه را ميپوشاند و تابستان وقتي که ميوه هايش را ميچيند و پوست نارنجي را ميشکافد، دختر نارنج و ترنج خواهد گفت:... آب... نان... و... آنچه که از پوست نارنج ميتراود، آيا گريه پنهاني دختر نارنج و ترنج نيست؟

 

هوا به طرز غريبي سترون بود. باران هم که ميباريد باران ملال بود، مادر چند بار زير لب زمزمه کرده بود:«من خسته ام...»

نرگس ميدانست چرا مادرش خسته است و نميخواست بپرسد چرا. بعد مادر نگاه عميقي به نرگس کرد و گفت:«نرگس»...

و بعد سکوت کرد و به لکه سياه زير چشم نرگس چشم دوخت. نرگس ميدانست که مادرش چه ميخواهد بگويد.

نرگس گفت:«ميدانم مادر...»

مادر که صدايش با افسردگي آغشته بود گفت:«ترکش کن... او مرد زندگي تو نيست. دارد تو را تا سر استخوان ميليسد. سيب سرخ براي دندان خرس نيست...»

و نگاهش را گرداند و روي سينه استخوانيش، آنجا که قارچ ها روئيده بودند دست کشيد. نرگس دچار طغيان و آشوب غريبي شد. هر وقت مادرش از حميد حرف ميزد، ميخواست سر خودش را به ديوار بکوبد. آنقدر که ديگر هيچ کلمه اي نشنود جز گردش پرخروش خون را در رگهايش...

آهسته گفت:«دوستش دارم.»

بعد از خود پرسيد:«آيا واقعا دوستش دارم؟ دوستش دارم يا ميترسم؟... از چه ميترسم؟...»

يک چيز جادويي در چشم هاي حميد بود که مثل اختاپوس تمام جسم نرگس را در خود احاطه ميکرد و فضاي اطرافش را با يک ماده اثيري غليظ و مه آلود ميپوشاند. و نرگس فراموش ميکرد که مشت سنگين او زير چشم هايش را سياه کرده است. نرگس که بر سينه حميد مشت ميکوبيد، مشتهايش چون آب در هاون کوبيدن بود، و ناخن هايش نه چون پنجه هايش پلنگ... و دندان هايش نه چون آرواره هاي گراز...

ظهر بود، ظهر امروز که رو به حميد کرد و گفت:

ديگر تمام شد.

حميد گفت:

ـ چه چيزي؟

هميشه در چنين مواقعي حميد خودش را به نفهمي ميزد که انگار هيچ حادثه اي رخ نداده است. با يک پنبه الکلي که ميکشيد زير چشم هاي نرگس و بعد زار زار گريه کردن و پاهاي او را بوسيدن و بعد يک عشق ورزي نامعمول و نامتصور. حادثه را ظاهرا تمام ميکرد. انگار به طور مادرزاد آموخته بود که چطور زنها را شيفته کند.

نرگس با حيرت و کنجکاوي نميتوانست بفهمد چيست اين راز شيفتگي! انگار ميخواست تا مرگ پيش برود تا اين راز را کشف کند!

نرگس منتظر نماند تا اختاپوس چشمهاي حميد جسم او را بربايد. رويش را برگرداند و شروع کرد به دويدن و از خانه گريخت. اگر ميماند چشم هاي حميد او را در لعابي از يک ماده ماورا زيستن زنداني ميکرد. تمام راه را دويد. آسمان گرفته بود و او تمام راه را تا خانه پدرش دويد.

وسوسه توي جان نرگس افتاد:«کاش براي آخرين بار با او عشق ميورزيد» چقدر لحظاتي را که برق مارپيچي لذت در گودال هاي پيچ در پيچ زير نافش ميپيچيد دوست داشت. وقتي که در تمامي جسم او حل ميشد و انگار رنج هايش مثل يخ زمستاني آب ميشدند، اما هميشه آخرين عشق بازي شروع زندگي معمولي دوباره بود و حميد هر بار بر او بيشتر غالب ميشد.

ساعت چند بود؟... هر چه بود شب شده بود و خانه در حلقوم تاريکي... نرگس هنوز همانطور به ديوار تکيه داده بود. ميبايست برود چراغ اتاق پدرش را روشن کند. لباس هاي پدرش را عوض کند. دندان هاي مصنوعي پدرش را بشويد و توي دهانش بگذارد. غذايش را بدهد. به مستراح ببردش. و با او کمي حرف بزند...

اما نميتوانست، ايستاده بود چون يک مجسمه از استخوان، قرنها روي دو پاي نحيف... خيره به يک نقطه بي انتها...

باران از پنجره يکي از اتاقها، پرده و ديوار اتاق را خيس کرده بود. قسمتي از فرش هم خيس شده بود. نکند پنجره اتاق پدرش هم باز باشد و آب باران به اتاق پدرش توفيده باشد؟!

چند ضربه آهسته به در خانه خورد و نرگس از پشت شيشه مات سايه حميد را ديد و دلش يکباره فرو ريخت. نرگس از او خواسته بود هرگز به در خانه پدرش نيايد.

حميد از پشت در گفت:

ـ نرگس، در را باز کن.

انگار حس حساس و حيواني بويايي او فضا را بوئيده بود که جز نرگس کسي ديگر آن سوي در خانه نيست.

ناگهان ميلي وحشي مثل يک مارپيچ برق تا نوک انگشتان پاي نرگس و تا درازاي موهايش کشيده شد.

نرگس به خود گفت:«نه... در را باز نکن.»

صداي مادرش در گوش هايش پيچيد:«اگر در را باز کني، تمام است، تمام رشته هايت پنبه ميشود.»

و بعد صداي مادرش از سالهاي دور قوت گرفت، يک صداي جوان که قصه شنگول و منگول و حبه انگور را براي او ميگفت.

ـ کي خورده شنگول من، کي خورده منگول من، کي مياد به جنگ من؟

نرگس ايستاده بود پشت در مثل شنگول يا منگول يا حبه انگور، و نميخواست فريب دستهاي حنايي سايه پشت در را بخورد. خانه در تاريکي کامل بود. پدرش حتما از تاريکي وحشت ميکرد. پدرش گرسنه بود. و حتما پيژامايش را تا الان پنج شش بار خيس کرده بود و شايد هم در مدفوع خودش غلطيده بود.

نرگس ناگهان مثل زمان بچگي اش داد زد: مادر...

و خودش نفهميد چرا مادرش را صدا زد.

مادرش کجا رفته بود؟ نرگس اصلا نپرسيده بود که به کجا ميروي و او هم اصلا نگفته بود که به کجا خواهد رفت. فقط در را باز کرده بود و رفته بود. در حالي که کفش هاي گشادش تلق تلق صدا ميکرد.

باران که از پنجره ميتوفيد قسمتي از فرش را خيس ميکرد. نرگس نتوانست که دستش را دراز کند و پنجره را ببندد.

حميد دوباره چند ضربه به در کوبيد و گفت: نرگس...

با يک صداي نرم و حريري، آن طوري که ميدانست ميتوان قلب نرگس را ذوب کند، يک حس نامرئي مثل غبار و مه نرگس را احاطه کرد. دستش را دراز کرد. دستي که گويي ديگر به هيچ نقطه از جسمش متصل نبود. در خانه را باز کرد. حميد سراپا خيس بود. يک قطره باران از روي مژه هايش چکيد روي لبهايش و محو شد لابه لاي دندان هايش و زبانش که به آرامي چرخيد و گفت:

ـ زن عجيب من...

و بعد دستهايش را دور بدن نرگس حلقه کرد و لبهايش را بوسيد و قطره شبنم گونه باران محو شد روي لبهاي نرگس، نرگس ناليد و خون تا نوک مژه هايش دويد.

حميد گفت:

ـ چطور ميتواني مرا ترک کني؟ تمامي تن و جانم به تو نياز دارد.

آسمان جرقه زد و صداي رعد مثل بمباران خانه را به رعشه انداخت. از گرماي بدن نرگس و حميد فرش زير پايشان خشک شد. دست مرد پستان هاي نرم نرگس را نوازش کرد. پايين تر آمد و زير نافش ساکن ماند و نرگس از زمين و زمان و مکان کنده شد. شناور شد در ماده اي نه از جنس آب يا هوا... نرگس پراشتياق سرش را ميان سينه حميد پنهان کرد و هر دو روي پشم قالي در هم پيچيدند.

پدر وحشت زده از تاريکي و صداي رعد و برق مثل يک خزنده زخمي روي تخت اين رو به آن رو شد. روي شيشه پنجره اشکالي نقش ميبست که هيولاهايي را براي او تداعي ميکرد. هيچ وقت سابقه نداشت اين طور در تاريکي بماند. زنش کجا بود. با ناله خفيفي زنش را صدا زد. هيچ صدايي نيامد جز صداي باران و آواز ملال آور قرآن که از راديو پخش ميشد. دستش به راديو نميرسيد که آن را خاموش کند.

شلوارش از شاش خيس بود. خودش را از تخت به زير انداخت. به سختي روي زمين ميخزيد. اگر باران نميباريد صداي افتادنش از تخت مثل بمب در خانه صدا ميکرد. اما همه صداها درهم آميخته بودند. نرگس هيچ صدايي نميشنيد. در لذت دردناک و تب آلود عشق ورزي اش تصوير لرزان پدرش را ديد که از يک ارتفاع فراخناک سقوط کرد و مادرش بين زمين و آسمان معلق مانده بود با دو چشم گشاد از وحشت... و ناگهان شتاب نفسش آرام گرفت و بدنش سرد شد.

گويا باران بند آمده بود. صداي ناودان مي آمد که قطرات منقطع باران بر لبه آن ميکوبيد.

هر دو برهنه بودند روي قالي. جسم حميد هنوز در درون نرگس بود. و آن جفت شدگي که نرگس در آن لحظه دوست داشت ابدي اش کند. براي قرنها همانطور دراز بکشد روي يک ملافه يا قالي... دو جسم يگانه در يک جسم. بگذار دنيا بچرخد همان طور که ميچرخد، آدمها بگذرند در خيابان ها و دستهاي همديگر را قطع کنند. چشم هاي همديگر را از کاسه در بياورند يا همديگر را بدرند.

بگذار همه چيز همينطور بگذرد اما بدن هاي آن دو درهم آميخته شده باشد براي قرنها... و سکوت بينشان باشد... نه حتي کلمه اي... هيچ... جز سکوت... و عرق پيشاني و بوسه و فراموشي...

حميد غلتي زد و همه چيز گويي رنگ باخت. از سکون به چرخش، از آرامش به بي قراري...

حميد عرق پيشاني اش را پاک کرد و گفت:

ـ چقدر گرسنه ام...

نرگس شروع کرد به لرزيدن. اين جمله هراسانش ميکرد. موهايش که از گرماي عشق ورزي خيس عرق بود، حالا روي تنش که ميلغزيد، سردي و تيزي قنديل هاي يخ را داشت. نرگس همينطور که سعي کرد از جا برخيزد. ناگهان رطوبت قارچ ها را وسط پستان هايش احساس کرد. قارچ هاي له شده سينه مادرش به پستان هايش چسبيده بودند. با انزجار قارچ ها را از تنش زدود و در حالي که پيراهنش را ميپوشيد از جا برخاست.

حميد دوباره با صدايي از سر رخوت گفت:

ـ چقدر گرسنه ام...

و بعد در حالي که بي حرکت دراز کشيده بود گفت:

ـ تمام آب بدنم را ريختم توي بدنت...

نرگس خود را از او رهاند. ميدانست که حالا حميد از او چه ميخواهد. تمام زندگي حميد اينطور گذشته بود. مثل روباهي که پاي درختي کمين ميکرد و با چرب زباني خروسي را از بالاي درختي به زير مي آورد و ميبلعيدش. ميدانست که بايد لقمه را از دهان پدر و مادرش بدزدد و به دهان او فرو کند. حميد نرگس را از خود خودش دزديده بود. بي هويتش کرده بود.

نرگس چراغ را روشن کرد و مستقيم ايستاد و توي چشم هاي حميد نگريست.

حميد پرسيد:

ـ باز چه ات شده؟

نرگس سکوت کرد اما وقتي که توي چشم هاي حميد شکل گيري يک يوزپلنگ غران را ديد که هي بزرگتر و بزرگتر ميشد و چنگال هايش برنده تر، به خود گفت:

ـ دوباره دارد فاجعه شروع ميشود.

چيزي در ريشه دندانش ترکيد مثل يک انرژي وحشي در دانه که پوست را از هم ميدرد و سراسيمه به طرف نور ميشتابد. نرگس ناگهان احساس کرد دندانهايش دراز و تيز شده اند. اگر حميد فحشش ميداد و يا دست رويش بلند ميکرد ميتوانست با دندان هايش تکه تکه اش بکند. آنچه که از زبان حميد تراويد هزار قصه زنجير در زنجير همسان براي او تداعي کرد. از ميان آن همه صدا نرگس حالا ميتوانست صداي ناله ضعيف پدرش را بشنود غالب تر... و صداي مبهم مادرش را از دور دستها که ميگفت:

ـ خسته ام...

اگر نرگس در اتاق ميماند يک حادثه دلخراش رخ ميداد.

آرام گفت: پدر...

و با سرعت پله ها را پيمود و به طرف اتاق پدرش دويد و در زيرزمين را پشت سرش قفل کرد. حميد خشمگين چهار دست و پا دويد از پله ها پايين آمده چند ضربه اي به در بسته کوبيد و فرياد زد:

نرگس...

صداي حميد و صداي قرآن که از راديو پخش ميشد درهم ادغام شدند.

ـ قحبه زن... مادر سگ...

کلمات ميباريد مثل بمب در پشت در بسته.

بوي شاش دماغ نرگس را سوزاند. چراغ را که روشن کرد. پدرش سراپا خيس در کناره در روي زمين افتاده بود و از شقيقه اش باريکه اي از خون جاري بود. وقتي که پدر نرگس را ديد با التماس و پرسش به نرگس نگاه کرد و با ضعف و ناتواني آب دهانش را قورت داد.

نرگس گفت: پ... پ... پ...

 

کلمه شکل نميگرفت. کلمه مثل يک جنين شکل نگرفته ناقص سقط ميشد... اما در سرش کلمه شکل ميگرفت، زاده ميشد، رشد ميکرد.

نرگس مداوم و پي در پي در سرش گفت:

ـ پدر عزيزم... پدر خوبم... پدر...

دست پدرش را بوسيد، پيشاني اش را و سرش را، بعد بريده بريده گفت:

ـ ميدانم... گرسنه ات است... ميدانم که ... چقدر ترسيده اي... ميدانم که آب و باران اتاقت را...

و نتوانست ادامه بدهد. از کجا شروع کند؟ از زخم روي پيشاني پدر؟... آيا آنقدر نيرو در تنش موجود بود که پدرش را بغل کند، و روي تختخوابش بخواباندش؟ همانطور که لباس هاي پدرش را عوض ميکرد به دندان هاي مصنوعي پدرش فکر ميکرد و به سوپي که در آشپزخانه طبقه بالا بود و به حميد که مثل يک يوزپلنگ پشت در کمين کرده بود. و به مادرش در يک خيابان دراز و بي انتها با کفش هاي گشادش که تلق تلق صدا ميکرد.

در طبقه بالا صداي کوبيدن در مي آمد و کلماتي که ناهنجاريشان احتمالا موش هاي جونده را از جويدن باز ميداشت.

به کي تلفن بکند؟ چه کسي ميتواند به او کمک کند؟ به نرگس؟

يوزپلنگي پشت در ايستاده بود. بايد زبان يوزپلنگي را مي آموخت و به دامش مي انداخت. و يکي يکي چنگال هايش را با انبر بيرون ميکشيد... و دندان هايش را... و به جاي آنها پنبه ميکاشت... بعد رهايش ميکرد توي خيابان...

يک خارش نابهنگام به يادش مي آورد که قارچ هاي لهيده را از خانه بيرون نينداخته است. بايد آنها را در جوي آب ميريخت تا آب باران آنها را با خود ببرد.

چرا بايد از قارچ ها بترسد؟ در او چيز ديگري روئيده بود از جنس استخوان و عاج. سي و دو دندان نيش سخت و برنده از جنس عاج. پوستش ميخاريد، نه فقط پستانهايش... همه تنش ميخاريد، ميدانست که بايد برود تمام تنش را بشويد. حتي اگر حميد شاه لوله آب را قطع ميکرد. نرگس ميدانست که شب دوباره باران خواهد باريد. و او خواهد ايستاد روي خاک باغچه، عريان، مثل لحظه تولد. نه گردنبندي در گردنش، نه زنجيري در دستهايش... نه حلقه اي در انگشتانش.

باران آرام آرام ميبارد. پدر روي ملافه سبز تميز خوابيده است. حميد در خيابان راه ميرود. چانه اش به وسط سينه اش  بين دو ميخ پستان هايش چسبيده است. نرگس آرام آرام عريان ميشود روي تخم هاي خاک شده نارنج... دستش را به آرامي روي پوست گونه اش ميکشد، آنجا که مشت هاي حميد يک بار در استخوانش ترک انداخته است. يک قطره باران از پوست به استخوان ميرسد. يک قطره از وسط پستان هايش ميلغزد و زير نافش را ميشويد. مادر کجاست؟ آيا مادر هم دارد زير باران راه ميرود؟

 

آيواسيتي ۱۹۸۸

 

پانويس:

۱ـ سيلا سوکول= در گويش دزفولي به معني، سوراخ هاي پيچ پيچ

۲ـ مليس مردالگي= در گويش دزفولي به معني، پلاسيدگي و چروکيدگي در اثر گرما يا بيماري

 

لنگه كفشی در خيابان

 

عزت السادات گوشه گير

www.ezzatgoushegir.com

 

زن در وسط خيابان خيس ايستاده بود و لنگه كفشي را گاز ميزد. و باران آنقدر نرم ميباريد كه مثل شبنم روي پوست صورتش حباب ميانداخت، و روي موهايش هم كه بي قيدانه بر شانه هايش ريخته شده بود.

كفش، چرمي بود. نو بود. قهوه اي بود. و زن دندانهايش را فرو برده بود در لبه هاي آن و قطعه اي از آن را به اندازه ي يك سكه جدا كرد و شروع كرد به جويدن. جوري چرم را ميجويد كه انگار يك قطعه گوشت استيك تازه را زير دندانهايش مزه مزه ميكرد.

من ميدانم و قسم ميخورم كه در آن لحظه او اصلا نه چارلي چاپلين را در خاطر داشت و نه فيلم عصر جديد را. چون در چهره اش هيچ نوع حسي از گرسنگي نبود. و ولع او در جويدن چرم تازه كه به نظر چرم گران قيمتي ميآمد، ربطي به كمبود غذا نداشت.

خونسرد‌ اما با ولع چرم را ميجويد. و چرم، چرم سختي نبود. مثل گوشت گوساله ترد و نرم بود. و چشمهايش با يك وقار متفكرانه و بي اعتنا،‌ تماما در تسخير فكري بود. فكري كه نميشد هيچ‌ نشانه اي از آن را دريافت.

او هر چند به مدت طولاني، بي هيچ حركتي در وسط خيابان خيس ايستاده بود، اما در حقيقت در آن خيابان نبود. مثل تصويري به تصوير خيابان چسبانده شده بود. تنها نقطه متحرك در تصوير، آرواره زن بود.

شايد پس از زماني طولاني، وزش باد درختهاي كنار خيابان را جنباند و نوار زرد روي نرده هاي سيمي كنار آسفالت، مثل پروانه خيسي پرپر زد. و خيابان  خيس بود با چند لنگه كفش پراكنده . . . و تكه هاي شكسته ي اشيايي . . . و گويي تصويري از يك پليس با يك پيراهن آبي، شايد هم سفيد كه به سرعت محو شد و بعد ماشين آتش نشاني كه با صدايي ممتد به سرعت در مه فرو رفت. و پس از آن دوباره سكوت بود و خيابان خلوت و خيس . . .

و زن كه ايستاده بود در خيابان خلوت خيس و با لنگه كفشي چرمي در دستهايش و نگاهي متفكر و ثابت، خيره به يك نقطه و آرواره هايش كه ميجنبيد . . . آيا لنگه كفش زنانه بود؟

يك سگك خوش فرم نقره اي رنگ رويه كفش را ميپوشاند. اما مگر كفشهاي مردانه هم سگك خوش فرم نقره اي رنگ ندارند؟

زن بعد از جويدن، تكه نرم شده را بلعيد. و بعد ناگهان مثل اينكه به وجود كفش واقف شده باشد، به دو قسمت گاز زده كفش خيره شد.

بعد به آسفالت خيس خيابان و بعد به خودش كه ايستاده بود روي يك نقطه، و همانجا بود كه چشمهايش چرخيد و نگاهش به آرامي لغزيد از يك لنگه كفش به لنگه ديگر . . . پراكنده روي آسفالت خيس خيابان . . . و نوار زرد كه با وزش آرام باد از نرده هاي سيمي كنار خيابان جدا شده بود و كنار يك شيشه ي شكسته ي اتومبيلي روي آسفالت رها شده بود. و بعد به انتهاي خيابان فرو رفته در مه . . . ــ انتها يا آغاز؟ ـ . . . همانجا كه سرخي ماشين آتش نشاني به آرامي در مه ناپديد شده بود. يا شايد تنها تصوري از يك ماشين آتش نشاني بود. بعد وقتي كه دوباره به لنگه كفش در دستهايش نگاه كرد، و بوي چرم تازه به سرعت در سلولهاي بويايي اش پيچيد، زن ناگهان به هلال خالي جاي دندانهايش روي چرم واقف شد و از خود پرسيد چرا چرم را بلعيده است؟

چرا به جاي گاز زدن چرم، كفش را به پايش نكرده است؟

چشمهايش را لغزاند به پايين دامنش و روي پاهايش . . . پاهايش برهنه بود.

اما او وقتي كه در خيابان خيس ايستاده بود، كفش به پا داشت! مطمئن بود كه كفش به پا داشت. شايد ‌كفش هايش را جايي گم كرده باشد. يا در آن لحظه ناگهان دوست داشته است كه روي آسفالت خيس خيابان پابرهنه بايستد. اما در آن لحظه از اراده پيدا كردن يك جفت كفش نو و گران قيمت پر شده بود. اما لنگه كفش، تنها يك لنگه بود. لنگه ديگرش كجا افتاده بود؟

چرا بايد‌ چنين كفشي را بدون آنكه به عاقبتش فكر كند، اينطور سهل انگارانه مجروح كند؟ اصلا چه لذت غيرقابل دركي از گاز زدن، او را به گاز زدن برانگيخته بود؟ زن به خرد پوشيدن آن كفش زماني واقف شد كه آن كفش را از دست داد. هر چند آن كفش تنها يك لنگه بود!

زن نگاهش را روي آسفالت خيس خيابان لغزاند در‌ جستجوي كفش هاي لنگه به لنگه . . . پراكنده . . . خفته . . . روي آسفالت خيس خيابان . . . و نوار زرد كه مثل يك پروانه خيس پرپر ميزد با باد . . . و زن به سوي ديگر خيابان نگاه كرد . . . به خانه هاي ساكت . . . وقتي كه از اراده پوشيدن يك جفت كفش نو پر شده بود. . . در خياباني خلوت و خيس . . .

 

 24 جولاي 2004

نادره افشاری

 

خواب خدا

naderehafshari@gmx.net

 

         و خدا زن را آفرید، و از پشت او مرد را، و از پشت زن، زن و مرد را، و از پشت هردوشان انسان را؛ تا بر زمین حكم برانند، و هرچه در آن است تناول كنند و ـ اگر شیطانها گذاشتند ـ در كنار یكدیگر آرامش یابند.

         و خدا زن را آفرید، و از پستان چپ او مرد را.

         و خدا در درون خانه‌ی زن، آشپزخانه را آفرید، و در درون شكم زن، تنورِ شكم را، كه به میمنتٍ آشپزی مرد، تافته می‌شد.

         و خدا چنین قرار داد كه مرد همیشه نوكرِ زن باشد، و در آشپزخانه برای زن آش بپزد.

         و خدا چنین مقرر كرد كه از صلب مرد نطفه‌ای به رحم زن سرازیر شود و زن صاحب فرزند باشد؛ چرا كه نه ماه در حالی كه كنار شوفاژ لمیده است به پرواركردن نطفه‌ی مرد مشغول است.

         و خدا زن را آفرید، گلِ سرسبد دانایی‌ها و آگاهی‌ها. و مرد را كه در خانه بماند، و كهنه‌ی بچه را بشوید، و از حوض آب بكشد، و با دختر همسایه درددل كند.

         و خدا زن را آفرید؛ خلیفه‌ی خدا بر روی زمین.

         و خدا چنین قرار داد كه زنان بر صورت و سیرت او آفریده شوند، جانشینان خدا بر پهنه‌ی هستی؛ از بابت آنكه زایش و تولد، در انحصار ایشان است؛ همچنان كه زایش و تولد در انحصار خداست.

         و خدا مرد را آفرید، كه از صبح تا شب در بیرون كارِ گل كند، و از شب تا صبح بچه را بپ‍اید، تا زن به سلمانی و خیاطی و میهمانی برود.

         و خدا مادر زن را آفرید، زنی از تبار خجسته‌ی فمینیست‌های اسلامی كه چوب در آستین داماد كند.

         و خدا هفت شبان و هفت روز در پی آرایشِ صورت زن بود، كه او را بر انگاره‌ی خویش بپیراید و بیاراید.

         و خدا زن را آفرید، تا تنها به داستان‌های عاشقانه فكر كند، و منتظر مردی باشد كه با جهیز فراوان از راه برسد، و او را از جور پدر برهاند.

         و خدا مرد را آفرید، با پول فراوان و نعمت بی پایان، كه دربدر به دنبال كسی باشد تا روزگار را براو حرام كند.

         و خدا کار را آفرید، و مرد را که همیشه در کار باشد، تا برای همسر دلبندش ـ  كه مایه‌ی آرامش اوست ـ نان و آبگوشت فراهم كند.

         و خدا خودش را آفرید، تا زن را بر عرش عالم نشانَد، و مرد را نوكر و گماشته‌ی او گرداند، و از جنسِ مرد، برای او نانوا و بقال و عطار و راننده و رئیس كارگزینی و… و خیلی‌چیزهای دیگر آفرید، تا زن با فراغ بال به شكم‌چرانی بپردازد، و مرد را به خدمت خویش درآوَرَد.

         در این میانه خدا خیلی چیزهای دیگر هم آفرید كه بعد از آفریدنشان پشیمان شد، ولی دیگر كاری نمی‌توانست كردن كه بر جای او تكیه زده‌ بودند، و خود را آلترناتیو او بر روی زمین می‌نمایاندند؛ در حالی كه خدا وعده‌ی بهشت برین را تنها به زنان ـ و البته مادران ـ داده ‌بود.

         و شیطان ـ در رقابت با خدا ـ ملا را آفرید. سرسلسله‌ی همه‌ی پلشتی‌ها. و بعد شیطان هم از آفرینش خود پشیمان شد؛ اما دیگر نمی‌توانست نسل ایشان را از روی زمین ورچیند؛ كه مانند ملخ، تخمشان درهمه‌ جای جهان پخش شده ‌بود و با داروی دفع آفات هم نمی‌شد نسلشان را از روی زمین برداشت.

         و خدا زن آفرید، تا مرد را برای تمكین نكردن در رختخواب  كتك بزند؛ كه زن شایسته‌ترین و بایسته‌ترین موجود روی زمین است، و باید همه‌ چیز برای آرامشِ اعصابش فراهم باشد!

         و خدا زن را آفرید، و او را رهبر قرار داد؛ تا خیلی از راه گم‌كردگان را به راهِ راست زنان بكشاند و از راه كجِ مردان دور گرداند.

         و خدا زن را آفرید؛ آفرینشی خجسته كه رحمی بارور دارد و استمرار نسل را بر عهده‌ی او قرار داد كه از تبار پاكیزه‌ی خودِ خداست. و خدا هفت شبان و هفت روز به این آفرینش مشغول بود، و پس از آن به استراحت مشغول شد.

         استراحت خدا طول كشید. گویا خدا را خواب در ربود. و گویا فراموش كرد كه سوگلی‌اش را در فلات ایران از بهشت اخراج كرده‌ است.

و خدا پس از آن هفت شبان و هفت روز به میمنت این آفرینش خجسته، ساز و دهل زد كه نوروز، با زن و تولد و زیبایی گره خورَد.

         اما گناهِ خدا این بود كه همه چیز را درهم‌ و ‌برهم آفرید. هم زن را و هم ملا را. هم مرد را و هم قانون اسلام را. برای همین هم در شرق میانه، دنیا خر‌تو‌خر شد و حال و روز زن و من و ما به اینجا كشید.

         گناه خدا این بود كه شیطان را بر چهره‌ی ملا آفرید، و بر سر او عمامه‌ی سیاه و سپید كرد، تا تجسم شیطنتش بر روی زمین باشند.

         و خدا زن را آفرید و چادر را و توسری را و اسید را و كتك را و قانون قصاص را و دیه را؛ تا زنان را كه خود را بر انگاره‌ی خدای زنان پنداشته بودند، به خانه‌ها برانند، و حكم ملا را ـ به جای حكم خدا ـ بر زمین جاری سازند.

         و شیطان از كرده‌اش پشیمان شد، و روی به سوی امریكا كرد، و از این كه امریكا را شیطان بزرگ نامیده بود، پوزش طلبید.

         و شیطان اعظم، در فلات ایران، خلقِ خدا را به جنگ با پسرعموهای شیطان كشاند، كه در فلات افغان به مدد عنصرِ شیطانی‌شان، روسری و توسری و زنانه/مردانه كردن همه چیز را، از پسرعمو جان‌های این‌سو خوب آموخته ‌بودند.

         و خدا از آفرینش رنگ سیاه پشیمان شد كه چشمِ ملایان را دریده آفریده‌ بود، و حجب وحیا را بر ایشان حرام گردانیده‌ بود، كه وارثان شیطان هرگز نمی‌توانند بر سنت انسان زندگانی كنند.

         و خدا همه‌ی بهشت را به شیطان فروخت و همه‌ی بشریت فلاتِ ایران را در قطعه‌ای از جهنم سوزان ـ به جرم آگاهی نیافتن از عقد اخوت ایشان ـ به سیخ كشید.

         و خدا با زن قهر كرد كه چرا اشعه‌ی مویش، شیطان را تحریك كرده‌ بود، و چرا چشم شهلایش، آتش به جگر آخوند انداخته ‌بود.

         و خدا خوابیده ‌بود. سالها بود كه فلات ایران را به شیطان، به بهایی اندك فروخته ‌بود و رفته ‌بود تا لب دریا استراحت كند.

         و خدا همچنان در خواب است. خوابِ خواب. و همه چیز را به‌عهده‌ی انسان گذاشته‌ است.

         و شیطان، انسان را در گرداگرد غمِ نان، چنان در پیچیده ‌است كه نای نفس كشیدن ندارد و همین است كه شیطان 200 سال دیگر هم بر فلات ایران حكم می‌راند، و به همه‌ی ما از وطن دررفتگان و درنرفتگان انگشت شستش را حواله می‌دهد.

         و خدا به خوابی ابدی فرو رفته ‌است؛ از برای آنكه شیطان بر علیه‌اش كودتا كرد و او را به دار آویخت.

         و خدا همچنان در خواب است، و جانشینان كورش بیدارند كه تا ببینند كه زن را در طویله‌ای به وسعت ایران به میخ طویله آویخته‌اند.

         و خدا هنوز هم خواب است، و ما را در دست شیطان، تنها با كارد سلاخی رها كرده‌ است، تا به تاریخ نشان بدهد كه فقط او ناجوانمرد نیست.

         و خدا همه را مسخره كرد، كه چشم به او دوخته‌اند، تا از خواب ابدی اش بیدار شود.

         و خدا و شیطان، با هم، دست در دست هم، همه‌ی ما را زیر منگنه‌ی  نفهمی‌هامان قلاب كردند.

         چه می‌شود كرد؟ بعضیها تاریخ را عوضی می‌نویسند!

                                                        1996 میلادی

هزار و صد و دوازده تا گوسفند!

گردنم درد می‌کند، بعد می‌زند به سرم و از آنجا درست می‌رود تو چشمم. این طوری است که چند ماهی است ـ درست از اکتبر پارسال تا همین حالا ـ خیال می‌کنم دارم کور می‌شوم. خیال نیست، واقعیت است و من از غصه‌ی این که لابد کور میشوم، دارم می‌میرم، فقط روم نمی‌شود. هزارتا دکتر می‌روم، هزار و صدتا دارو می‌چپانم، دوهزارتا عکس می‌گیرم، پنج هزارجا آزمایش خون و شاش و بقیه‌ی مخلفات می‌دهم، تو آن تونل دراز و مسخره‌ی دکتر مغز و اعصاب چپانده می‌شوم، ماساژ می‌روم، شنا و سونا می‌روم، ورزش می‌کنم، عینک دودی می‌زنم، دکتر چشم می‌روم، هزار و یک دکتر چشم عوض می‌کنم و آخرش هیچی به هیچی؛ یعنی تا حالا هیچی به هیچی. چشم‌هام شده‌اند عینهو دو کاسه‌ی خون و من بدبخت که اگر کور شوم، دستم از همه‌ی دنیا کوتاه خواهد شد، هی کلافه می‌شوم و هی غصه‌ام می‌گیرد. بعد می‌ریزد تو گردنم، بعد می‌ریزد تو سرم و بعد تو چشمهام و تا همین امشب. کورتون کوفت می‌کنم، داروی آرام بخش می‌چپانم که شاید کمی بخوابم، و… این ترس و این نگرانی لعنتی نمی‌گذارد بخوابم. و هی بدتر می‌شوم. بدتر و بدتر و باز هم بدتر. یکی می‌گوید: تو احتیاج به آرامش داری. سعی کن آرام باشی. آرام آرام و شبها تا می‌توانی بشمر! گوسفند بشمر! او.کی. یک فروند قرص آرام بخش فرد اعلا بالا می‌اندازم، نشان به آن نشانی که با کوفت کردن این قرص لعنتی الکل هم نمی‌توانم زهرمار کنم. خب، حالا می‌روم زیر لحاف، می‌خواهم کتاب بخوانم، نمی‌شود. قبلا می‌شد، حالا نمی‌شود. با این چشمهای باباغوری نمیشود. چراغ را خاموش می‌کنم و می‌شمارم:

 

یک گوسفند، دو گوسفند، سه گوسفند… بعد آن مردک لات می‌پرد وسط شمردنم. گوسفند را می‌کشد تو یکی از خیابان‌های پاریس، بعد برای این که اعتقادش را به خدای آدمکشش ثابت کند، محکم حیوان را می‌کوبد به زمین که همانجا صدای شکستن کمرش می‌آید، بعد… اه…لامصب… دویست و سی و شش تا گوسفند… دویست و سی و هفت تا… بعد سر گوسفند را گرد تا گرد تو همان خیابان می‌برد. بعد آمبولانس می‌آید و هوشنگ را و گوسفند بدبخت سربریده را تو آمبولانس می‌چپاند و می‌برد بیمارستان. رفیق ما سکته کرده است. کجا بودم؟ آهان... چهارصد و هشتاد و نه گوسفند، چهارصد و نود گوسفند… اوه... عید قربان است. یعنی بود... تو تلویزیون گوسفندها را ردیف به ردیف سر می‌برند… هزار و صد و بیست و شش تا گوسفند، هزار و… زهرمار. بلند می‌شوم. چه آرامش مطبوعی. قصاب را یادم رفت. آهان همان که می‌خواست تو آلمان اجازه‌ی ذبح اسلامی گوسفند و گاو و مرغ و خروس و زن را بگیرد. بس کن لامصب! بلند می‌شوم. به آینه نگاه می‌کنم. چشمهام باز نمی‌شوند. زور می‌زنم و زور می‌زنم. بعد زن بدترکیبی را می‌بینم که انگار از مسابقه‌ی بوکس برگشته و جفت چشمهاش آش و لاش شده اند. دوباره چراغ را خاموش می‌کنم و میچپم زیر لحاف. کجا بودم؟ او. کی. از اول. یک گوسفند… راستی ساعت چند است؟ چراغ را روشن می‌کنم… آهان تازه یک و بیست دقیقه است… او. کی. از اول... یک گوسفند، دو گوسفند، سه گوسفند... و هیچی به هیچی... شب هنوز کش میآید و من تا صبح چند صدهزارتا گوسفند شمرده باشم، خوب است؟!!!

نادره افشاری/ آلمان

۲۲ مارس ۲۰۰۷ میلادی

۲ فروردین ۱۳۸۶ خورشیدی

naderehafshari@gmx.net

در پی راه پیمایی 5 روزه سال گذشته بمناسبت 8 مارس روز جهانی زن، امسال هم کارزار زنان این روز را با شکوه تر از سال گذشته بر گزار کرد.

بنیاد کارزار زنان، متشکل از طیف گوناگون زنان با عقاید و اندیشه های مختلف، از روز جهانی زن، در شرایطی اسقبال کردکه کشورمان ایران، در وضعیتی حساس تر و خطرناک تر از گذشته قرار گرفته است. کار زار زنان امسال هم چون سال گذشته با عزمی راسخ، این روز فراموش نشدنی را با تظاهرات گسترده در شهر دن - هاگ هلند، جشن گرفت .

این تظاهرات با شکوه که نسبت به تظاهرات سایر نیروهای سیاسی، که فقط پرچم سازمانی خود را بالا میبرند، نشان داد، که می شود در کنار همدیگر با همبستگی، پژواک فریاد مردم دربندمان بود. نشان داد که می شود بدون کیش شخصیت و منافع گروهی و شخصی صفوف خود را مستحکم تر کرد.

بعد از 28 سال که از عُمر این رژیم سنگسار و جهل و جنایت میگذرد، عُمر طولانی تبعید، خیلی از نیروها را خانه نشین کرد و یا به نحوی به آستان بوسی ملایان با عبا و بی عبا و یا آمریکا، کشاند. متاسفانه در چنین شرایط حساس و خطرناک، برخی از نیروها و سازمان های انقلابی به جای اتحاد و همبستگی علیه این رژیم قرون وسطایی به اطاق های پالتاکی و احیانأ برنامه های تکروانه سازمانی خود دل خوش کرده اند .

آمریکا و متحدان اروپایی و آسیایی اش از یکطرف، و رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی ایران شرایطی را بوجود آورده اند که هر راه حلی چه "صلح و چه جنگ"، دردی را از مردم ستمدیده ما دوا نخواهد کرد، و مردم ما به حق و حقوق خود که ابتدایی ترین آن آزادی ست نخواهند رسید.

یک لحظه فکر کنید که امپریالیسم آمریکا و رژیم جمهوری اسلامی، بلاخره بعداز این همه کشمکش و سرو صدا، به صلح دست یابند، آیا کارگران که ماههاست دستمزد کار خود را نگرفته اند، حقوق خود را دریافت میکنند و دیگر تظاهرات آنها به خاک و خون کشیده نمیشود؟ آیا تظاهرات مسالمت آمیز زنان مورد هجوم خواهران و برادران چماقدار حزب الهی قرار نمیگیرد؟ آیا معلمان، که تعلیم و تربیت فرزندان کشورمان را به عهده دارند، می توانند خواسته های طبیعی خود را بدون سرکوب و ضرب و شتم بگویند؟ آیا جنبش دانشجویی این فرزندان دلیر که همیشه پیشقدم مبارزات هستند می توانند از حق و حقوق خود بدون یورش وحشیانه پاسداران و نگهداران این رژیم جنایتکار حرفی بزنند؟ و ......

و لحظه دیگر فکر کنید که آمریکا صنایع نظامی و یا به اصطلاح مراکز غنی سازی اورانیوم را مورد هدف قرار دهد، آیا بعداز آن، اقشار مختلف که در بالا به آن اشاره شد به خواسته های طبیعی خود میرسند؟ آیا وجود امپریالیسم و رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی ایران دال بر نقض حقوق بشر و چپاول کردن سرمایه های مردمی نیست؟

کسانیکه به خاطر ابر قدرتی و یکه تازی آمریکا به خصوص بعداز فروپاشی شوروی سابق، به دنبال یک "قدرت" که بتواند در مقابل آمریکا بایستاد، میگردند، و در حقیقت میخواهند که یک توازن قدرت در جهان بوجود آید، از این رو، آنرا در بین نیروهای بنیادگر اسلامی چون حماس و حزب الله حستجو میکنند و یا شخصیت هایی که در دفاع از "مام وطن" می خواهند در کنار رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی قرار گیرند، و از طرف دیگر، نیروها و شخصیت های دیگری هستند که برای "رهایی" مردم دربندمان، به "بوش" دل خوش کرده اند و یا افراد و نیروهایی که میخواهند با کُمک مالی کشورهای اروپایی "دموکراسی" را در ایران بوجود آورند.

از اینرو کارزار زنان، امسال بدرستی با شعار "نه به رژیم جهل و جنایت جمهوری اسلامی و نه به چپاولگری امپریالیسم آمریکا "، تظاهرات با شکوه خود را در خیابانهای دن – هاگ، هلند به نمایش گذاشت.

تظاهراتی که از طرف تعدادی از سازمانهای انقلابی و مترقی بایکوت شد، مسلمأ از نیروهای به اصطلاح "مخالفین یک قسمت از این رژیم جنایتکار" انتظاری نیست.

ولی چرا امسال در باره این تظاهرات که در برگیرنده عقاید مختلف انقلابی بود از طرف نیروهای انقلابی و مترقی سکوت شد؟

پارسال خیلی ها بعداز این تظاهرات چه موافق و یا مخالف، مقالات زیادی نوشتند، ولی امسال که از هر لحاظ، به خصوص در عرصه شعارهای انقلابی، کارزار زنان، با راه پیمایی خود علیه امپریالیسم و ارتجاع رفتند مُهر سکوت بر لب زدند، شاید بقول یکی از دوستان: به چی این راه پیمایی میتوانستند ایراد بگیرند؟ چرا که اگر این راه پیمایی کوچکترین لغزش تئوری داشت یقین داشته باشید که سیل حمله به کارزار زنان وارد می شد .

حمایت و شرکت، مینا اسدی، فریدون گیلانی، صدیقه محمدی، بصیر نصیبی، جمیله ندایی، گیسو شاکری، آذر درخشان، عزیزه شاهمرادی، لیلا پرنیان، زری عرفانی، شهرزاد مجاب، بهروز سورن، فریبا مرزبان، محمد نبوی، آذر شیبانی، جعفر پویه، زیبا کرباسی، یاسمین میظر، ویدا قهرمانی، مسعود جلالی، پروانه بکاه، مهری زند، مینا زرین، عباس سماکار، مهرنوش مُعظمی، لیلا قرایی، ماریا رشیدی جعفر امیری، مسعود رئوف، رامین مولایی و ........ نشان دهنده ی اندیشه های گوناگون در کارزار است.

در حقیقت با نگاهی به این اسامی با تفکرات و سازمانهای گوناگون، پی به این واقعیت خواهیم بُرد (البته اگر چشمانمان را عمدأ نبندیم و نخواهیم این حقیقت را قبول کنیم ) که کارزار زنان یک سازمان و یک شخص نیست و اگر کسی و یا سازمانی بخواهد غیر از این اندیشه کند یقینأ بدانید بهانه ایست برای عدم حضور در این کارزار، چرا که تجربیات مبارزاتی این را ثابت کرده است که مسائل شخصی، اصل مهم در عدم اتحاد است.

در مقیاس با سایر نیروها باید گفت، کارزار خیلی جوان است، دوساله است، ولی با انسان های مبارز و متعهد، که گذشت و صداقت را برای همکاری و اتحاد و همبستگی نشان میدهند، امیدوارم که در کنار همدیگر و با همبستگی و پُشتکار از « کار زار زنان » علیه چپاولگران امپریالیسم و رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی ایران، حمایت کنیم و با ضعف های آن که مسلمأ وجود دارد برخورد قاطعانه کنیم و از حرکات بچگانه، و نق نق به پرهیزیم، چرا که جز هدر دادن وقت، و پراکندن جمع، چیزی حاصل نخواهد شد.

کارزار با این تظاهرات توانست زنان و مردان مبارز و آزادریخواه را حول شعارهایی جمع کند که اتفاقأ مورد تائید بخش رادیکال جنبش است، حال چرا برخی از سازمانها و احزاب، این نیروی پر توان را، نادیده میگیرند امری است که مسلمأ برای خود آنها نیز معلوم نیست و گرنه می توان در کنار هم مبارزه بی امانی را برای سرنگونی این رژیم خونخوار سازماندهی کرد.

16 مارس 2007 - استکهلم
Pouyan49@yahoo.se

    بگو نه

پارسال هشتم مارس این آهنگ به عنوان سرود هشت مارس بخشی از اصلاح طلبان از سوی دختران روسری سفید یا دختران فائزه رفسنجانی پخش شد و ده ها سایت و رادیو آن را پخش کردند و هنوز هم پخش می کنند. سایت های فمینیستی خارج از کشور هم این آهنگ را مانند مانیفستٍ حزب بر طاق سایت چسباندند. ملودی آن بسیار ساده است و ترجیع بندش هم "نه!" گفتن است، "نه!" گفتنی که نه منطقی است و نه خواهان خواسته های دقیق و خاصی! ولی مفهومش چیست؟ این شعار فمینیستی گروه  دختران اصلاح طلب را که آرم بسیاری از سایتها شده است و ممکن است تبدیل به سرود ملی زنان شود را با هم مرور می کنیم.

شهرزاد قصه گو يا دروغ گو!

رزا روشن

اطلاعيه مطبوعاتي:

سانسور و تحریف تظاهرات کارزار زنان توسط سایت خبری شهرزاد نیوز

 

سایت خبری شهرزاد نیوز در روز 8 مارس 2007 زیر این  تصویر نوشته است:

"شهر لاهه طبق روال سال‌های قبل میزبان ده‌ها گروه زنان، ضد نژادپرستی، پناهندگی، برخی احزاب سیاسی هلندی و ایرانی ، گروه‌های فرهنگی مهاجر ترک و مراکشی بود."  و بلافاصله ادامه می دهد: "روز 8 مارس، تجمع در میدان مالی فلد لاهه آغاز شد." 

در پاراگراف دوم این خبر می خوانیم: " این دومین سال است که "کارزار زنان" نیز تظاهرات خود را به همراه این نیروها و سازمان‌ها در هلند برگزار می‌کند. امسال فعالان کارزار از کشورهای مختلف به هلند آمدند تا در این تظاهرات شرکت نمایند ."

و می نویسد شعارهای این تظاهرات " علیه تبعیض نژادی، علیه رژیم جمهوری اسلامی و علیه ستم و تبعیض بر زنان" بود.

و بالاخره "این دومین سال است که "کارزار زنان" نیز تظاهرا ت خود را به همراه این نیروها و سازمان‌ها در هلند برگزار می‌کند."  و  "سازمان های "ماماکش" و "ایکس منهای ایگرگ" که هر دو از موسسات سوبسید دهنده هلندی می باشند، سال هاست ضمن تدارک و شرکت در این تظاهرات، از نظر مادی نیز این آکسیون را تامین می کنند."

http://www.shahrzadnews.org/news.php5?id=409

 

حال به اطلاعیه برگزارکنندگان تظاهرات کارزار می پردازیم که از ماه ژانویه به زبان های فارسی، انگلیسی، فرانسه، آلمانی، سوئدی،  ترکی، کردی و هلندی منتشر شده است. اطلاعیه فارسی این تظاهرات در اکثر رسانه های فارسی زبان درج شد. هم چنین ترجمه هلندی آن در چندین رسانه معتبر هلندی انتشار یافت.

در اطلاعیه شماره 1 کارزار می خوانیم :

زنان ومردان آزادیخواه! روز 8 مارس 2007 با پیام "نه به ارتجاع، نه به امپریالیسم، ما در حال خلق جهانی دیگر هستیم!"  گام هایمان را متحد و صفوفمان را گسترده کنیم. پرچم رهایی زنان در جهان کنونی مرزی روشن بین همه ستمدیدگان جهان و مرتجعین  رنگارنگ امپریالیستی و بنیادگرای اسلامی است.

 قرار ما:  8 مارس 2007 در دن هاگ – هلند 10 صبح ایستگاه ....

  کارزار مبارزه برای لغو کلیه قوانین نابرابر و مجازات های اسلامی علیه زنان

ژانویه 2007

http://www.karzar-zanan.com/8mars2007-1.html

 

از روز روشنتر است که فراخوان دهنده این تظاهرات "کارزار مبارزه برای لغو کلیه قوانین نابرابر و مجازات های اسلامی علیه زنان" است و نه گروههای ضد نژاد پرستی و پناهندگی و ....

بعلاوه شعار این تظاهرات نه تنها در مورد پناهندگی و نژاد پرستی نیست بلکه بطور خاص علیه هرگونه ستم و استثمار زنان است. شعار این تظاهرات ساختن جهانی عاری است از هر گونه ستم و استثمار جنسیتی، علیه جمهوری اسلامی بعنوان آماج مبارزات کنونی زنان جهت لغو کلیه قوانین نابرابر و مجازات های اسلامی بر زنان و هم چنین علیه جنگ و هرگونه دخالت امپریالیستی در ایران. (طبیعی است که کارزار زنان در موقعیت های ضروری از حقوق پناهندگی بویژه پناهجويان زن حمایت می کند اما در روز جهانی زن به رزم و مبارزه جهانی زنان جهت رهایی و آزادی سمت و سو می دهد و این روز تاریخی را گرامی میدارد!)

جای تعجب نیست اگر شهرزاد نیوز یکی از شعارهای اصلی این تظاهرات را حذف می کند. : "نه  به جنگ, نه به امپریالیستها، نه به هرگونه دخالت امپریالیستی در ایران،  خروج نیروهای متجاوز امپریالیستی از خاورمیانه  و ما در حال خلق جهانی دیگر هستیم.

کارکنان شهرزاد نیوز آنقدرها هم کندذهن نیستند که اصل خبر را درنیافته باشند، و حتی اگر مخبری در این تظاهرات نداشته اند، می توانستند توسط دیگر رسانه ها به خبر این تظاهرات دسترسی پیدا کنند و اصل خبر را بنویسند و نه توهمات و پیشداوری های خود را پایه خبری قرار دهند که از بیخ و بن غلط است.

حتما هدف شهرزاد نیوز دادن خبر تظاهرات دیگری به مردم نبوده است، چرا که فقط یک تظاهرات آن هم تظاهرات "کارزار مبارزه برای لغو کلیه قوانین نابرابر و مجازات های اسلامی علیه زنان" در روز 8 مارس 2007  در شهر دن هاگ (لاهه)  میدان مانیفلد برگزار شد و همین تظاهرات بود که از مقابل سفارت آمریکا عبور کرده و در مقابل  سفارت جمهوری اسلامی به پایان رسید. وگرنه از تصاویر تظاهرات کارزار زنان در گزارش غير واقعي اش سود نمی جست.( همراه گزارش خبری نادرست شهرزاد نيوز دو عکس از پوستر بزرگ و چند متری کارزار زنان که توسط زنان شرکت کننده در این تظاهرات حمل می شد، منتشر شد که با اصل خبر خوانایی نداشت.)

تحریف خبر این تظاهرات توسط سردمداران سایت شهرزاد نیوز این حقیقت تلخ را به ما یادآوری می کند که هدف آنها حذف شعار محوری تظاهرات "نه به امپریالیستها، نه به جنگ، نه به هرگونه دخالت امپریالیستی" و بی بو و خاصیت کردن شعار محوری دیگر يعني "علیه جمهوری اسلامی و کلیه قوانین نابرابر علیه زنان" است. و اما چرا؟

شهرزاد نیوز چون دیگر رسانه های وابسته به صندوق مالي امپرياليست قرار است وسایل ارتباط جمعی و خلق افکار عمومی آنها برای تبلیغ این دخالتها تحت عنوان کمک به "دمکراسی"  و زنان ايران باشد واگر بخواهد برخلاف موازین واقعی اش حرفی بزند یا خبری منتشر کند، ناچار به پاسخگویی است و در نهایت ناچار است که هرچه به او دیکته می کنند، انجام دهد. پس شهرزاد نیوز ناچار است شعارهای علیه دخالتگری آمریکا در مقابل سفارت آمریکا را حذف کند یا بهتر است بگوییم سانسور کند تا بتواند میز و دفتر و دستک اش را حفظ کند. باعث و بانی شهرزاد نیوز دو راه بیشتر ندارد یا قلب واقعیت یا قطع حقوق و مزایا!

شهرزاد نیوز که مدعی این محاسن عریض و طویل در مورد خویش است  "شهرزاد نیوز، سرویس خبری حرفه ای و مستقلی است که اخبار و گزارشات و مطالب موثق ایران و جهان را به زبان های فارسی و انگلیسی منتشر خواهد کرد. پرنسیپ های مطبوعاتی شهرزاد نیوز، خبر رسانی مستقل، حرفه ای و موثق، پای بندی به آزادی بیان و مطبوعات"  چگونه می تواند از یک خبر بزرگ که می داند رسانه های دیگر جهان نیز به انتشار آن اقدام می کنند یک چنین آش شله قلمکاری بپزد. تشکيلات "اقليت" سازمان مطلوب سردبير شهرزاد نيوز نيز نه خود از حرکت زنان کارزار حمايت کرد ونه خبری از آن درج کرد. آيا اين دلارها و يورو های اهدايي است که جلوی واکنش "اقليت" سازمان مطلوب سردبير شهرزاد نيوز را گرفته يا رفاقت و خويشي و همکاری چندين و چند ساله سازماني با سردبير و احتمالا هر دو اينها؟ راستي آيا سردبير شهرزاد نيوز کماکان عضو هئيت تحريريه تشکيلات اقليت است يا در کميته مالي سازمان انجام وظيفه ميکند؟ راستي آيا شهرزاد نيوز به دليل تحريف خبری در سايت پولسازش از سيستم ترفيع مقام گرفت؟ (2)

جای بسی تاسف است اگر بازهم در آينده مطلع شوی چند فرد دیگر از تشکيلات اقليت زير نام شهرزاد قلم ميزنند و پول نوشته هایشان را کلمه به کلمه دريافت ميکنند.

شهرزاد نیوز می نویسد: سازمان های "ماماکش" و "ایکس منهای ایگرگ"  سالهاست تظاهرات کارزار زنان را تامین مالی می کنند، بگذریم از اینکه طبق نوشته خود شهرزاد نیوز چند پاراگراف بالاتر این دومین تظاهرات کارزار زنان در هلند است (که البته تنها نکته درست خبر است) بنابراین کارزار زنان نمی تواند سالها توسط این سازمانها تامین مالی شده باشد!! البته اگر نگارنده خبر مصاحبه پارسال خود را با رسانه هلندي که در چه پروژه هايي سهيم هست، همچنين زندگينامه خودش را به قلم خودش در رابطه با دستياری سناتور و سازمانهای پول بده هلندی به خاطر بياورد آنوقت معلوم ميشود که چه کسي سالهاست مواجب بگير کجاست.(2) و (1)

کارزار زنان قبل از 8 مارس 2006 آغاز بکار کرد. کارزار زنان هم سال گذشته و هم امسال با فراخوانی روشن و شفاف، بسياری را با خود همراه کرد. کارزار زنان تعلقي به پروژه های امپرياليستي ندارد ، برای انقلاب مخملي نه در ايران نه هيچ کجا اپوزيسيون سازی نميکند، مخالف جنگ و مخالف هر گونه دخالت های امپرياليستي در ايران و همه کشور هاست. کارزار زنان "رهايي زنان بدست خود" را تبليغ ميکند و با حمايت مالي و معنوی مردم ضد جنگ ضد امپرياليست و ضد ارتجاع فعالیت هایش را ادامه می دهد. بسياری از ما فرق اين حمايت را با مواجب بگيری از امپرياليست ها ميدانيم. دو سازمان نامبرده در گزارش سايت شهرزاد نيوز يعني" ايکس منهای ايگرگ" قول تقبل هزینه پودیوم را به فعالین کارزار در هلند داده و "ماماکش" هم امسال (برخلاف سال گذشته که کمک مالي نکرد) پول اندکي به کارزار پرداخت کرده است که فعالین کارزار در هلند هنوز دریافت نکرده اند اما بزودی مبلغ آن به اطلاع عموم خواهد رسید. فعلا که کارزار مانده و کلي رسيد پرداخت نشده! (به نقل از فعالین کارزار و مسئولین تدارکات تظاهرات در هلند).

"کارزار لغو کلیه قوانین نابرابر و مجازات های اسلامی علیه زنان" انعکاس صدای جنبش انقلابي و راديکال زنان است، يعني يک نه بزرگ به 2 ارتجاع. بدون کمک مالي و معنوي زنان و مردان آزادیخواه و مترقی تداوم مبارزات و فعالیتهایش محدود خواهد شد. اگر فکر ميکنيد ما مي توانيم از سوبسيد های کشور ميهمان استفاده کنيم، بايد بدانيد که در شرایط کنوني "گماشتگان" سيستم هم دستشان در صندوق سوبسيد هاست هم با شکل و شمايل اتو شده سر در آخور پروژه های امپرياليستي دارند و به برگزاری دوره های آموزشي جعل خبر در دوبي و بزودی لابد در تهران مشغولند، که آب و نانش تضمين است و بازنشستگي هم دارد.

یکی از اهداف پيش روی زنان کارزار به صحنه آوردن هر چه بيشتر زنان پناهجو به صف مبارزه است، زناني که تا الان به سبب مشکلات مالي تنها نمايندگی مي شوند. برای اينکه آنان بانگ خود باشند، بايد خودشان حضور داشته باشند و مطالباتشان را بيان کنند. کارزار زنان تاکنون به دليل مشکل مالي ناتوان از کمک  به آنها برای شرکت در این فعالیتها بوده است. به امید اینکه بتوانیم هرچه بیشتر کمک مالی جمع کنیم که نه فقط مخارج تدارکات کارزار از جیب مسئولین و فعالین زنان کارزار هزینه نشود بلکه بتوانیم برای زنان فقیری که علاقه دارند در این فعاليت ها شرکت کنند امکان رفت و آمد ارزان تهیه کنیم. مشخصا از تمامي کساني که دلشان در روز 8 مارس با ما زنان کارزار تپيد درخواست جمع آوری کمک مالي برای حرکت کارزار را دارم. شماره حساب کارزار (3) مانند سال گذشته شماره 8 مارس ميباشد. اگر کمک مالي کنيد لطفا حتما قيد کنيد که کمکتان به کارزار زنان است.

با تشکر از وبسايت های زير برای درج موثق خبر (پوزش از آنها که از قلم افتادند).

22 مارس 2007

rosa_roshan@yahoo.de

 

درپایان برای دسترسی به اصل خبر بدون سانسور و تحريف این تظاهرا ت به برخی سایت ها و لینک های زیر مراجعه  کنيد:

www.karzar-zanan.com

www.8mars.com

http://video.google.de/videoplay?docid=8300623587046257943&pr=goog-sl

گزارش تظاهرات تلویزیون هلند – مارس 2007

 

http://anjameulenbelt.sp.nl/weblog/2007/03/10/vrouwendag/#more-5063

وبلاگ آنیا زن نماینده پارلمان هلند از تظاهرات مارس 2007

 

http://www.youtube.com/watch?v=12LZLhuWU3A

مارس 2007 فیلمی از جعفر پویه- دن هاگ

 

http://indymedia.nl/nl/2007/03/42937.shtml

ایندیمدیا هلند – گزارش تظاهرات مارس 2007

 

http://www.vrouwendag.nl/vdnl/activiteiten/plaatselijk/D/Den_Haag

خبر تظاهرات کارزار در دن هاگ

 

http://geertje.web-log.nl/geertje/2007/03/internationale_.html

وبلاگ و خبر تظاهرات

 

http://www.prime95.nl/Image/2007/8%20maart/Ali%20Behroozi/8%20maart%202007.htm

 

http://www.gebladerte.nl/Fabel-krant_2007_082-083.pdf

 

http://thecaravan.org/node/1060

 

http://www.etehadesocialistha.com/karzar_8_march.htm

 

http://www.shabakeh.de/archives/individual/001154.html

 

http://www.dialogt.org/akhbar2007/2007march/payam_hambastegi.html

 

http://web.peykeiran.com/new/women/women_news_body.aspx?ID=2097

 

http://www.radiobarabari.net/

 

http://www.goftogoo.net/

 

http://www.sr.se/cgi-bin/International/programsidor/artikel.asp?programid=2493&artikel=1241092

 

http://www.gozareshgar.com/?id=559&tid=5544

 

http://www.jonbesh-iran.com/

 

http://news.gooya.eu/politics/archives/028214.php

 

http://www.shabakeh.de/archives/news.html

 

http://www.rahekargar.net/temp/matalab%202.2007/20070227-01-8mars.htm

 

http://www.pwoiran.com/mainframe_pwo.htm

...................................

توضيحات:

1) مطالب درج شده در رابطه با شهرزاد نيوز:

راهنمای چپ برای گردش به راست – رزا روشن

http://www.8mars.com/chap/rahnamarosa.htm

 

مسابقه رسانه ای در خارج از مرزهای ایران! – رزا روشن

http://www.8mars.com/chap/rezane.htm

 

بانوان ايرانی در هلند اخبار دريافت می کنند........ شهرزاد نيوز يک پروژه دسته جمعی با مشارکت گروه ايرانی "دخترک"، مرکز بين المللی اطلاعات و بايگانی جنبش زنان در آمستردام و راديو مرکز آموزش هلند می باشد. دخترک يک سازمان خبری ايرانی است که موضوعات زنان را محور فعاليت های خود قرار داده است و در جهت برقراری ارتباط با خبرنگاران در ايران و خارج از ايران تلاش می کند. مرکز بين المللی اطلاعات و بايگانی جنبش زنان در آمستردام و راديو مرکز آموزش هلند محتوی و کيفيت خبرنگاری اين پروژه را تضمين می کنند............
وزارت امور داخله هلند خدمات خبری در طول 2 سال آينده را تامين اعتبار می کند. اين وزارت خانه بنا به درخواست مجلس در مجموع 15 ميليون يورو در پروژه ها برای رسانه های ارتباط جمعی در ايران سرمايه گذاری می کند...............

بودجه در نهايت در ميان 11 پروژه که شامل شهرزاد نيوز می شود، تقسيم گشت. طرح برای راه اندازی از دور خارج شد.

http://www.roshangari.net/as/ds.cgi?art=20060929005359.html

 

2) مقامات تاکنوني سردبير شهرزاد نيوز از زبان خودش:

http://www.mano-paltalk.net/jeddi11/mina.pdf

 

3) کمک مالي به کارزار زنان

http://www.karzar-zanan.com/etelaee_mali.pdf

 

http://www.8mars.com/faliyat/karzar/no3.htm

 

متن اعتراضی فوق برای کلیه سایت های ایرانی برای درج ارسال شده است.

http://www.stophonourkillings.com/index.php

 

http://www2.amnesty.de/internet/deall.nsf/210b31aa146ed695c125682b003a7b54/c770691aa4ffe685c12572a4005c88fa?OpenDocument

 

 

amnesty international, Sektion der Bundesrepublik Deutschland e.V., 53108 Bonn
Telefon: 0228/983 73-0 - Telefax: 0228/63 00 36

 

Presse:َAus der

 

 

KHARTOUM (Reuters) - Two Sudanese women have been sentenced to death by stoning for adultery after a trial in which they had no lawyer and which used Arabic, not their first language, the rights group Amnesty International said.

Sadia Idriss Fadul was sentenced on February 13 and Amouna Abdallah Daldoum on March 6 and their sentences could be carried out at any time, the London-based group said in a statement released late on Monday.

North Sudan implements Islamic sharia law.

"The women had no lawyer during their trial and were not able to defend themselves, as their first languages are those of their ethnic groups," Amnesty said.

Both women are from non-Arab tribes but the proceedings were in Arabic and no interpreter was provided, Amnesty said. Their trial took place in central Al Gezira state.

"One of the women, Sadia Idriss Fadul, has one of her children with her in prison," Amnesty said.

Faysal el-Bagir, a Sudanese human rights activist, said sentences of death by stoning were rare, "but we have heard that in this area there have been other such judgments."

The male accused in Fadul's case was let off because there was not enough evidence against him. Witnesses are usually required to gain a conviction and forensic tests are not normally used in such cases.

Under Sudan's penal code, anyone who is married and has sex outside wedlock shall be punished by execution by stoning. If they are unmarried, they are lashed, Amnesty said.

El-Bagir said that in another case in Sudan's western Darfur region about two years ago, a woman sentenced to death by stoning had her punishment reduced to lashing after a public campaign by rights activists.

Amnesty opposes all forms of capital punishment.

Sudan's justice ministry was unavailable for comment.

Washington Post

Posted by Joanne Payton on Thursday, March 22, 2007 (10:16:45) (25 reads)

 

22. März 2007 22:51 Uhr
Wegen Ehebruchs: Frauen aus Darfur droht Steinigung


Khartum - Zwei Frauen aus der sudanesischen Krisenregion Darfur sind wegen Ehebruchs zum Tode verurteilt werden. Ein Mitarbeiter der Sudanesischen Organisation gegen Folter erklärte am Donnerstag, die Frauen sollten dem Urteil zufolge gesteinigt werden. Die Verfahren gegen sie im Staat Al Dschasirah beschrieb der Mitarbeiter als unfair.

Die Frauen hätten keine Anwälte gehabt und der Prozess sei auf Arabisch geführt worden, so dass die Angeklagten nichts verstanden hätten, sagte Faisal al Bagir von der Organisation gegen Folter. Sie gehörten dem afrikanischen Stamm Tama in Darfur an und hätten auf den Feldern in der Mitte des Landes gearbeitet. Beide Frauen warteten in der Haft auf die Vollstreckung des Urteils, eine sei mit ihrer 18 Monate alten Tochter inhaftiert. Bagir erklärte, die Frau habe vor Gericht ausgesagt, sie sei von einem anderen Mann schwanger geworden, nachdem ihr Ehemann sie lange Zeit allein gelassen habe.

Der andere Mann wurde ebenfalls vor das Gericht gebracht und distanzierte sich öffentlich von der Angeklagten. Daraufhin wurde er aus Mangel an Beweisen freigelassen.

Sadia Idriss Fadul (22 ans) et Amouna Abdallah Daldoum (23 ans), toutes deux originaires de la région du Darfour, dans l’ouest du Soudan, risquent d’être lapidées jusqu’à ce que mort s’ensuive. Elles ont été déclarées coupables d’adultère, et leur peine pourrait être appliquée d’un moment à l’autre.

Sadia Idriss Fadul, issue de l’ethnie four, a été condamnée à la mort par lapidation le 13 février, et Amouna Abdallah Daldoum, de l’ethnie tama, le 6 mars. Les deux femmes ont été déclarées coupables d’adultère par une instance pénale de la province de Managil, dans l’État du Gazira (centre du Soudan). Selon certaines sources, elles n’ont pas été représentées par un avocat lors de leur procès, pas plus qu’elles n’ont pu se défendre elles-mêmes, étant donné que leur langue maternelle est celle de leurs ethnies respectives, au Darfour. Les débats ont été conduits en arabe et les deux femmes n’auraient pas bénéficié de services d’interprétation. Elles doivent former un recours contre leur condamnation.

 

Sadia Idriss Fadul et Amouna Abdallah Daldoum sont toutes deux mariées et mères de famille. Elles sont actuellement détenues dans la prison pour femmes de Wad Madani, dans l’État du Gazira. Sadia Idriss Fadul est emprisonnée avec l’un de ses enfants.

Informations générales

La flagellation, l’amputation et l’exécution par pendaison ou lapidation sont au nombre des peines prévues par le Code pénal soudanais, qui se fonde en partie sur la charia (loi islamique). Amnesty International ne prend aucunement position vis-à-vis de la charia, ni d’une quelconque autre forme de droit religieux. Toutefois, elle estime que ces peines sont des châtiments cruels, inhumains et dégradants, incompatibles avec les obligations qui incombent au Soudan en vertu du Pacte international relatif aux droits civils et politiques (PIDCP). Amnesty International est opposée en toutes circonstances à la peine de mort.
Sadia Idriss Fadul et Amouna Abdallah Daldoum ont été condamnés en vertu de l’article 146-a du Code pénal de 1991, qui dispose que toute personne reconnue coupable de relation sexuelle en dehors du mariage est passible d’une peine d’exécution par lapidation si elle est mariée (Muhsan) ou, dans le cas contraire (non-muhsan), d’une peine de 100 coups de fouet.

Petition
Amnesty International lance une campagne de pétitions pour sauver ces deux femmes, pétition que l'on peut signer ici.

Texte :
Monsieur le Ministre de la Justice,
Informé-e par Amnesty International, je vous écris pour vous exprimer mes plus vives préoccupations concernant la situation de Sadia Idriss Fadul et Amouna Abdallah Daldoum, toutes deux originaires de la région du Darfour, qui ont été déclarées coupables d’adultère et condamnées à la mort par lapidation. Je suis très inquiet-e à l’idée que ces deux femmes ne soient lapidées jusqu’à ce que mort s’ensuive. Je suis particulièrement effrayé face aux informations selon lesquelles ces deux femmes ont été condamnées sans avoir bénéficié des services d’un avocat ni d’un interprète dans leur langue maternelle lors de leur procès. À ma grande tristesse, j’ai aussi appris que Sadia Idriss Fadul est emprisonnée avec l’un de ses enfants.
Je vous rappelle qu’Amnesty International est opposée en toutes circonstances à la peine de mort.
Je vous prie instamment de ne pas appliquer la peine de mort prononcée contre Sadia Idriss Fadul et Amouna Abdallah Daldoum.
En vous remerciant de l’attention que vous porterez à notre requête, je vous adresse, Monsieur le Ministre, mes salutations distinguées.

amnesty international, 20 mars 2007

Posted by Yasmina17 on Thursday, March 22, 2007 (11:36:38) (20 reads)